praca

Studiujący pracownik - urlop szkoleniowy

2008-04-30T11:59:00.000-07:00

Pracownikowi, który podejmuje naukę w szkole na podstawie skierowania zakładu pracy, przysługują urlop szkoleniowy i zwolnienie z części dnia pracy.
Wymiar tego zwolnienia reguluje § 7 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (DzU nr 103, poz. 472 ze zm.).

Celem urlopu szkoleniowego jest umożliwienie pracownikowi uczestnictwa w zajęciach dydaktycznych oraz właściwego przygotowania się do egzaminów. Urlopy te udzielane są w dniach roboczych, w tym również w dniach dodatkowo wolnych od pracy, na wniosek pracownika, zgodnie z przedstawionym przez niego harmonogramem zajęć. W obowiązującym stanie prawnym sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu przepisów ustawy z 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (DzU nr 4, poz. 28 ze zm.). Jeżeli tak wynika z rozkładu czasu pracy, dniem wolnym od pracy może być również inny dzień tygodnia.

Jeżeli pracownik wystąpił z wnioskiem o udzielenie tego urlopu tylko na dzień poprzedzający dzień wolny od pracy, np. piątek to do urlopu szkoleniowego nie należy wliczać dnia wolnego od pracy wynikającego z przeciętnie 5-dniowego tygodnia pracy. Natomiast gdy ten sam pracownik wystąpiłby o udzielenie kilkudniowego urlopu szkoleniowego (np. od czwartku do wtorku (przy założeniu, że sobota jest wolna), wówczas ten dzień wolny powinien być wliczony do tego urlopu.

Urlop szkoleniowy, ze względu na inne przeznaczenie, nie może być traktowany na równi z urlopem wypoczynkowym. Nie stosuje się do niego przepisów rozdziału I działu VII Kodeksu pracy. Sobota lub inny dzień wolny od pracy przewidziany u danego pracodawcy może być w związku z tym wliczony do przysługującego wymiaru urlopu szkoleniowego.

Źródło: Serwis Prawno-Pracowniczy Nr 017/2008 z dnia 2008-04-22

O szefach z przymrużeniem oka;)

2008-04-23T09:41:00.000-07:00

Szefów dzielimy na 5 grup:

1. Pedałów.
2. Superpedałów.
3. Antypedałów.
4. Pedałów-magików.
5. Pedałów-pirotechników.

Szef pedał mówi: Ja Cię Kowalski wypierdolę!
Szef superpedał mówi: Ja Was wszystkich wypierdolę!
Szef antypedał mówi: Ja się Kowalski z Tobą pierdolić nie będę!
Szef pedał-magik mówi: Ja Cię Kowalski tak wypierdolę, że ty nawet nie zauważysz kiedy!
Szef pedał-pirotechnik mówi: Ja Cię Kowalski wypierdolę z hukiem!

Jest jeszcze Szef pedał-McGyver: Ja Was Kowalski wypierdolę w kosmos gołymi rękami!

Jak i gdzie znaleźć pracę na wakacje

2008-04-07T07:22:00.000-07:00

Sekretarka, kelner, łuskacz bobu. W stolicy, nad morzem, w szczerym polu. Za 3 zł na godzinę lub 3 tys. miesięcznie. Dziś o tym, jak zostać pracownikiem sezonowym

Możliwości znalezienia pracy sezonowej jest mnóstwo. Latem otwierają się knajpki, pola i sady są pełne owoców i warzyw, które trzeba zebrać. Niektóre firmy latem nawet kilkakrotnie zwiększają produkcję: napojów, lodów, klimatyzatorów, restauracyjnych parasoli. Są też interesy otwierane tylko na wakacje: budki z frytkami, pensjonaty, smażalnie ryb. Lato to również okres wzmożonych działań promocyjnych (browarów, producentów papierosów) - jest więc dużo pracy dla hostess. Poza tym wakacje to okres urlopów - potrzebni są pracownicy na zastępstwo. W lipcu i sierpniu zwiększa się zapotrzebowanie firm na sekretarki i asystentki.

Przez Ochotnicze Hufce Pracy

Za pośrednictwem OHP osoby młode - od 15. do 25. roku życia, uczniowie, studenci i bezrobotni (bo tylko takim Hufce pomagają) - mogą znaleźć interesującą i nieźle płatną pracę. W tym roku OHP przygotowały aż 34 tys. ofert pracy sezonowej dla młodzieży, ale jak twierdzi Anna Wiśniewska, rzecznik Hufców, będzie ich więcej: - Pracodawcy będą się zgłaszać z ofertami do końca wakacji - mówi. Jakie branże? Do handlu (praca w sklepie, barze) - potrzeba tam aż 6,5 tys. osób, dalej jest rolnictwo (zbiory owoców i warzyw) - prawie 6 tys. miejsc, hotelarstwo i gastronomia (praca w ośrodkach wczasowych, restauracjach), budownictwie i przemyśle (proste prace fizyczne) - potrzeba po 3 tys. pracowników.

Wystarczy się zgłosić do Młodzieżowego Biura Pracy (działają w każdym większym mieście jako filie wojewódzkich komend OHP, ich adresy znajdziesz na stronie www.ohp.pl). Trzeba zabrać dowód osobisty lub legitymację szkolną. Jeśli dostaniesz ofertę pracy, będziesz musiał zdobyć zaświadczenie lekarskie potwierdzające zdolność do wykonywania zawodu. W gastronomii wymaga się też zaświadczenia z sanepidu.

Przez biuro karier

To propozycja dla studentów. Na większości wyższych uczelni działają akademickie biura karier - to takie studenckie agencje pośrednictwa pracy. Co oferują? Zarówno proste prace (kolportaż ulotek, praca w sklepie), jak i wymagające pewnych umiejętności (architekt zieleni, mycie okien na wysokościach). Aby trafić do bazy danych biura karier, trzeba być studentem. Choć biura w Polsce wymieniają się informacjami, najlepiej być studentem tej uczelni, przy której działa dane biuro. Aby dostać pracę, należy dostarczyć (osobiście, e-mailem, faksem) swoją aplikację.

Biura karier starają się przyjmować oferty pracy od znanych, sprawdzonych firm. Kiedy dostają od studentów niepokojące sygnały o pracodawcy, to ograniczają lub zrywają z nim kontakt i ostrzegają inne biura w Polsce.

Przez agencję pracy tymczasowej

Znalezienie się w bazie danych agencji to duża szansa na pracę. Jako pracownik tymczasowy możesz zastępować urlopowiczów w pracy biurowej, produkować lody czy rozwozić piwo po supermarkecie.

Do agencji możesz udać się osobiście lub skorzystać z internetu (na stronach internetowych niektórych agencji można wypełnić gotowe formularze aplikacyjne). Niektóre agencje mają kilkaset, inne kilka tysięcy ofert kandydatów do pracy. Przeważnie firmy potrzebują ludzi na tydzień, dwa tygodnie, ale zdarzają się prace, które trwają miesiąc (zastępstwo lub praca w hipermarkecie) albo kilka godzin (jednorazowa akcja promocyjna).

Pamiętaj! Często pracowników - szczególnie do prac fizycznych - potrzeba „od zaraz”, jest więc duża szansa, że już podczas pierwszej wizyty w agencji dostaniesz pracę. Lista licencjonowanych agencji - www.praca.gov.pl, lub w najbliższym urzędzie pracy.

Warto zajrzeć do urzędu pracy

Tu również czeka na ciebie wiele ofert pracy dorywczej. Co ważne, aby z nich skorzystać, nie musisz być zarejestrowany w urzędzie jako bezrobotny! Wystarczy odwiedzić powiatowy urząd pracy - w większych miastach na tablicach ogłoszeń są setki ofert pracy na wakacje, głównie dla młodych ludzi (najczęściej w supermarketach, kolportażu ulotek i pomocy w gospodarstwach rolniczych). Na ulotkach podane są numery telefonów lub adresy pracodawców, z którymi trzeba się kontaktować w sprawie pracy.

Poszczególne urzędy prowadzą też specjalne akcje, np. WUP w Warszawie organizuje Wakacyjną Giełdę Pracy dla Młodzieży „Lato 2004”. Już teraz mają ponad sto miejsc pracy dla osób, które ukończyły 17 lat i uczą się lub są bezrobotne. Poszukiwani są m.in. telemarketerzy, osoby wprowadzające dane do komputera, pracownicy działu obsługi klienta i przedstawiciele handlowi. Więcej informacji o akcji na stronie www.wup.mazowsze.pl.

Szukanie pracy samemu

W ten spoób trudno jest znaleźć stałą pracę. Inaczej jest przy pracy dorywczej. Wielu firmom nie opłaca się wydawać pieniędzy na ogłoszenia i profesjonalną rekrutację, skoro jest im potrzebny pracownik na krótko lub do wykonania konkretnej pracy. Przy zatrudnianiu osób do pracy sezonowej liczy się też czas, zwykle potrzeba ludzi od zaraz.

W miejscowościach turystycznych warto pójść na główną ulicę, deptak, rynek i pytać o pracę w knajpkach. W kurorcie pytaj w pensjonatach, stoiskach z letnimi gadżetami - wbrew pozorom brakuje tam pracowników! Można zostać kelnerem, ratownikiem wodnym, sprzedawcą.

Można też szukać pracy na wsi przy zbiorach owoców i warzyw. W lipcu są m.in. wiśnie, czereśnie, porzeczki, bób - sadownicy chętnie przyjmują pracowników do pomocy. Bogate w owoce są m.in. okolice Warki, Grójca i Tarczyna, kilkadziesiąt kilometrów na południe od Warszawy. Co roku zatrudnienie przy zbiorach znajduje tam kilka tysięcy osób. Słynny jest "targ" na dworcu kolejowym w Warce, gdzie z samego rana przyjeżdżają rolnicy w poszukiwaniu robotników sezonowych.

Przez znajomych

Magda, która dwa tygodnie temu obroniła pracę magisterską na polonistyce w Krakowie, nie chciała czekać na etat. Rozesłała wici po rodzinie i znajomych. Od 2 sierpnia przez trzy tygodnie będzie zastępować koleżankę ze studiów w recepcji w jednym z warszawskich wydawnictw. - Była króciutka rozmowa o tym, czy jestem zorganizowana, znam się na komputerze i mówię po angielsku. Podpisali ze mną umowę o pracę na zastępstwo. To moja pierwsza umowa o pracę w życiu, wcześniej pracowałam tylko na umowy-zlecenie - cieszy się.

Przez znajomych można też znaleźć mnóstwo innych zajęć: może kolega z podwórka jedzie nad morze pracować w barze pod namiotem i wie, że szef przyjąłby jeszcze kogoś?

Z ogłoszenia

To cię nic nie kosztuje, siedzisz w domu i przeglądasz prasę lub telegazetę, w których nie brakuje ogłoszeń o pracy wakacyjnej - "Zatrudnię kelnerów, może być bez doświadczenia", "Do ośrodka wczasowego - z zakwaterowaniem przyjmę", "Do sprzedaży okularów przeciwsłonecznych studenta" itp. Przy prostych, dorywczych pracach prawie nigdy nie jest wymagane składanie aplikacji, jest za to rozmowa z pracodawcą. Ale uwaga! W przypadku takich ogłoszeń musisz szczególnie uważać na nieuczciwych pracodawców i pośredników.

http://praca.gazeta.pl

Jak długo pracownik musi odpoczywać

2007-12-11T10:49:00.001-08:00

Pracownikowi przysługuje w każdej dobie prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Zwiększony odpoczynek dobowy przysługuje pracownikom zatrudnionym przy dozorze urządzeń oraz pilnowaniu mienia i ochrony osób.

Jako dobę przyjmuje się dobę pracowniczą. Termin doba nie oznacza doby astronomicznej, czyli dnia kalendarzowego, lecz dobę pracowniczą, obejmującą kolejne 24 godziny, liczone od momentu rozpoczęcia pracy zgodnie z obowiązującym pracownika rozkładem czasu pracy (art. 128 par. 3 pkt 1 k.p.). Doba pracownicza może zatem przypadać w dwóch dniach kalendarzowych (przykład 1). Inny sposób liczenia doby, przyjęcie określonych godzin jej początku i końca, przewiduje art. 151⁹ par. 2 k.p. Zgodnie z nim, za pracę w niedzielę i święto uważa się pracę wykonywaną pomiędzy godziną 6.00 w tym dniu a godziną 6.00 następnego dnia, chyba że u danego pracodawcy została ustalona inna godzina.

PRZYKŁAD 1

Pracownik rozpoczyna we wtorki pracę na drugą zmianę o godz. 14.00. Jego doba pracownicza rozpoczyna się zatem we wtorek o 14.00 i trwa do 14.00 w środę, czyli obejmuje 2 dni kalendarzowe.

Prawa pracownika do odpoczynku nie można naruszyć przez dyżur – z wyjątkiem pracowników zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy (art. 151⁵ par. 2 i 4 k.p.). Warto zwrócić uwagę, że w praktyce pracujący od poniedziałku do piątku po 8 godzin dziennie mają dłuższy odpoczynek dobowy (16 godzin).

Odpoczynek dobowy można przerwać lub skrócić wyjątkowo wobec pracowników:

• zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy albo

• w razie konieczności prowadzenia akcji ratowniczej w celu ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia lub środowiska albo usunięcia awarii (art. 132 par. 2 k.p).

W podanych przypadkach pracownikowi przysługuje równoważny okres odpoczynku do końca danego okresu rozliczeniowego (art. 132 par. 3 k.p.). Udzielenie równoważnego okresu odpoczynku polega na tym, że brakujące godziny odpoczynku łączy się z odpoczynkiem w innej dobie, a nie udziela oddzielnie. Pracodawca ma obowiązek udzielenia równoważnego odpoczynku zarówno wtedy, gdy odpoczynek dobowy zostanie skrócony, jak i wówczas, gdy pracownik wykorzystał 11 godzin odpoczynku, ale był to odpoczynek przerwany (przykład 2).

PRZYKŁAD 2

Pracownik, wykonujący pracę od poniedziałku do piątku po 8 godzin, został wezwany do usunięcia awarii o 22.00 i pracował do 24.00. Następnego dnia pracownik rozpoczął pracę o 8.00. Doba pracownicza trwała od 8.00 do 8.00 następnego dnia. Odpoczynek pracownika przedstawiał się następująco: od 16.00. do 22.00. (6 godzin) i od 24.00 do 8.00 (8 godzin). W sumie pracownik odpoczywał 14 godzin, ale nie był to odpoczynek nieprzerwany. Dlatego pracodawca ma obowiązek połączyć 3 godziny (11 godzin – 8 godzin) z innym odpoczynkiem. Na przykład pracodawca może polecić pracownikowi przyjść do pracy kolejnego dnia o 11.00. Doba pracownicza będzie liczona zgodnie z rozkładem, czyli od 8.00.

Odpoczynek tygodniowy

Pracownikowi przysługuje w każdym tygodniu prawo do co najmniej 35 godzin nieprzerwanego odpoczynku tygodniowego, obejmującego co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku dobowego (art. 133 par. 1 k.p.). Będą to zatem 24 godziny dołączone do co najmniej 11 godzin odpoczynku dobowego z poprzedniej doby pracowniczej. Prawa do odpoczynku tygodniowego nie można naruszyć przez dyżur – z wyjątkiem dotyczącym zarządzających zakładem w imieniu pracodawcy (art. 151⁵ par. 2 i 4 k.p.).

Odpoczynek tygodniowy powinien przypadać w niedzielę, która obejmuje 24 godziny od godziny 6.00 w niedzielę do godziny 6.00 w poniedziałek, chyba że u danego pracodawcy została ustalona inna godzina (art. 133 par. 2 k.p.). W przypadkach pracy dozwolonej w niedzielę, odpoczynek może przypadać w innym dniu niż niedziela (art. 133 par. 4 k.p.). Może to być początek, środek lub koniec tygodnia.

Wyjątkowo, możliwe jest skrócenie odpoczynku tygodniowego do 24 godzin w trzech sytuacjach:

• w stosunku do pracowników zarządzających zakładem pracy,

• w przypadku konieczności prowadzenia akcji ratowniczej w celu ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia lub środowiska albo usunięcia awarii,

• w związku z przejściem pracownika na inną zmianę, zgodnie z ustalonym rozkładem czasu pracy (art. 133 par. 2 k.p.).

Przy skróceniu odpoczynku tygodniowego należy zwrócić uwagę na to, że:

• nie jest dopuszczalne skrócenie odpoczynku poniżej 24 godzin,

• pracodawca nie ma obowiązku rekompensaty skróconego odpoczynku.

Przy dozorze urządzeń

W systemie czasu pracy przy dozorze urządzeń lub częściowym pozostawaniu w pogotowiu do pracy pracownikowi przysługuje odpoczynek równoważny:

• bezpośrednio po każdym okresie wykonywania pracy w przedłużonym wymiarze dobowym (art. 136 par. 2 k.p.),

• przez czas odpowiadający co najmniej liczbie przepracowanych godzin (art. 136 par. 2 k.p.). Natomiast pracownik, który wykonywał pracę mniej niż 11 godzin, ma prawo do co najmniej 11 godzin odpoczynku,

• niezależnie od przysługującego każdemu pracownikowi tygodniowego odpoczynku, o którym mowa w art. 133 k.p.

Jeżeli pracownik wykonuje pracę 16 godzin, a następnie korzysta z odpoczynku w wymiarze 16 godzin, to ten odpoczynek wykracza poza dobę pracowniczą, np. praca od 6.00 do 22.00, odpoczynek od 22.00 do 14.00 następnego dnia, a doba pracownicza trwa od 6.00 do 6.00. Należy zauważyć, że ww. odpoczynek jest jakby odpoczynkiem dobowym. Zastępuje odpoczynek dobowy, gdyż ze względu na możliwość przedłużenia dobowego wymiaru do 16 godzin, 11-godzinny odpoczynek nie jest możliwy (24-16=8).

Odpoczynek tygodniowy zawiera w sobie odpoczynek dobowy. Oznacza to, że:

• do 35-godzinnego odpoczynku tygodniowego wlicza się ww. odpoczynek w wymiarze wynoszącym tyle godzin, ile praca w przedłużonym dobowym wymiarze. Jeżeli wymiar dobowy był krótszy niż 11 godzin, to odpoczynek tygodniowy nie może być krótszy niż 35 godzin.

• nie należy sumować 35 godzin odpoczynku tygodniowego z godzinami równoważnego odpoczynku (przykład 3).

PRZYKŁAD 3

Pracownica wykonywała pracę w piątek 8 godzin do 22. Zatem od 22.00 przysługuje jej odpoczynek tygodniowy wynoszący 35 godzin. Nie można zmniejszyć tego odpoczynku. Najwcześniej może przyjść do pracy w niedzielę o 8.00.

Przy pilnowaniu mienia

Pracownikom zatrudnionym przy pilnowaniu mienia, a także pracownikom zakładowych straży pożarnych i służb ratowniczych, przysługuje prawo do odpoczynku dobowego i tygodniowego na takich zasadach, jak pracownikom zatrudnionym w systemie równoważnego czasu pracy przy dozorze urządzeń lub przy częściowym pozostawaniu w pogotowiu do pracy (art. 137 k.p.). Oznacza to, że pracownikowi przysługuje odpoczynek:

• bezpośrednio po każdym okresie wykonywania pracy w przedłużonym wymiarze dobowym,

• przez czas odpowiadający co najmniej liczbie przepracowanych godzin. Natomiast pracownik, który wykonywał pracę mniej niż 11 godzin, ma prawo do co najmniej 11 godzin odpoczynku,

• niezależnie od przysługującego każdemu pracownikowi tygodniowego odpoczynku, o którym mowa w art. 133 k.p. (przykład 4).

PRZYKŁAD 4

Pracownik świadczył pracę przez 24 godziny od 6.00 w poniedziałek do 6.00 we wtorek. Od 6.00 we wtorek do 6.00 we środę powinien korzystać z odpoczynku.

Odpoczynek tygodniowy zawiera w sobie odpoczynek dobowy. Oznacza to, że:

• do 35-godzinnego odpoczynku tygodniowego wlicza się ww. odpoczynek w wymiarze wynoszącym tyle godzin, ile praca w przedłużonym dobowym wymiarze. Jeżeli wymiar dobowy był krótszy niż 24 godziny, to odpoczynek tygodniowy nie może być krótszy niż 35 godzin.

• nie należy sumować 35 godzin odpoczynku tygodniowego z godzinami równoważnego odpoczynku.

Podstawa prawna

• Kodeks pracy z 26 czerwca 1974 r. (Dz.U. nr 21, poz. 94 z późn zm.).

Ewa Drzewiecka

Źródło: Gazeta Prawna Nr 127/2006 z dnia 2006-07-03

Praca domowa kobiet - czy powinna być odpłatna?

2007-12-02T13:57:00.000-08:00

Mężczyźni chętnie pomagali w latach 70., kiedy pojawiły się pralki, bo fascynował ich ten sprzęt. Dziś już im się znudziły

Pracownik przetwórni owocowo-warzywnej, kucharz, pomocnik kucharza, kierownik stołówki, cukiernik, rzeźnik, pracownik działu zaopatrzenia - referent, masarz, magazynier, sprzątaczka, stolarz, hydraulik, malarz pokojowy, elektryk, ślusarz, praczka, pracownik magla, krawcowa, dziewiarka, pielęgniarka, pielęgniarka środowiskowa, opiekunka w żłobku, przedszkolanka, nauczycielka - w tylu zawodach pracuje codziennie tak zwana kobieta niepracująca!

D.D. Na tej liście brakuje podawacza pilota.

A.T. W dodatku kobiety pracujące zawodowo nie robią znacząco mniej w domu niż niepracujące. Mężczyźni tygodniowo spędzają w pracy średnio o dziewięć godzin i 27 minut więcej niż kobiety, ale w skali tygodnia kobiety poświęcają na prace domowe i opiekę nad dziećmi o 45 godzin więcej. To jeden z wyników naszych badań, które przeprowadziłyśmy w 2002 roku.

Przebadałyśmy 1038 kobiet i mężczyzn w wieku od 18 do 65 lat. To losowa, reprezentatywna próba. Wcześniej robiłyśmy wywiady, które pomogły nam przygotować pytania do ankiety, np. czy prace domowe to praca, czy powinno się za nie płacić.

I co odpowiedziały kobiety? Czy przewijanie, zmywanie i sprzątanie to praca? Czy oczekują za nią pieniędzy?

D.D. Absolutna większość (90 proc. kobiet i 80 proc. mężczyzn) uważa, że to jest praca, z tym że mężczyźni rzadziej dostrzegają, że prace domowe wiążą się z jakimś wysiłkiem fizycznym. Mniej więcej połowa badanych mężczyzn i kobiet sądzi, że powinno się za nie płacić.

A.T. Naszej książce celowo nadałyśmy tytuł "Nieodpłatna praca kobiet", a nie np. "Domowa praca kobiet". Używając określenia "nieodpłatna" (unpaid work w dokumentach unijnych), nadajemy temu zjawisku wymiar polityczny, mówimy: to jest praca, za którą kobiety nie otrzymują żadnego wynagrodzenia. Wkład kobiet pracujących w domu do dochodu narodowego brutto jest w ogóle nieuwzględniany. Beata Mikuta w 2000 roku obliczyła, że średni czas przeznaczony na wykonywanie czynności domowych wynosi 5,5 godziny dziennie w miastach i 6,5 na wsi, a potem wyceniła poszczególne czynności według stawek godzinowych zawodów, którym odpowiadają poszczególne czynności domowe. Okazało się, że wartość pracy domowej jest porównywalna z wielkością przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej (dziś jest to 2500 zł), a także że powiększa ona wartość dochodu narodowego brutto o blisko 23 proc.

Nie chciałabym jednak w tym rozumowaniu pójść za daleko, nie sądzę, żeby środowiska feministyczne, a nawet same kobiety, miały szczególne nadzieje, że za tę pracę zacznie się wyliczać pensje. Sformułowanie "nieodpłatna praca kobiet" pozwala inaczej spojrzeć na tę codzienną aktywność kobiet, które do tej pory funkcjonowały w romantycznym micie rodziny - miłości i poświęcenia.

To kobiety chcą, żeby im płacić, czy nie chcą?

D.D. Tylko połowa kobiet uważa, że za pracę w domu powinno się płacić. Jeśli kobiety myślą o pieniądzach, to dlatego, że przydałyby się dla domu, dla rodziny. Co trzecia kobieta jest jednak przeciwniczką opłacania pracy domowej, bo jest to obszar życia prywatnego i osobistych wyborów. Gdyby opłacać czynności domowe, czułyby się służącymi swoich mężów - mówią. Zapłacone, to dlaczego kurz leży pod szafą? Teraz czują, że mają wolny wybór. Nie mam kurzu, bo lubię porządek. Sprzątam, bo tak chcę.

A.T. Większość kobiet traktuje wykonywanie prac domowych jako z jednej strony swój obowiązek, z drugiej - jako formę okazywania uczuć rodzinie. To powszechna i bardzo głęboko uwewnętrzniona norma kulturowa. Opłacanie prac domowych przez państwo nie zmieniłoby relacji między płacami na bardziej równościowe, wręcz przeciwnie - utrwaliłoby tradycyjny wzór. Kobiety zostawałyby w domu, mężczyźni działaliby w sferze publicznej. To byłaby pułapka dla samych kobiet, łatwiej byłoby im rezygnować z planów i ambicji, które miały przed założeniem rodziny.

Jest jednak jedna forma przeliczenia na pieniądze prac domowych, nad którą warto się zastanowić. Chodzi o emerytury dla kobiet, które zajmowały się dziećmi, osobami wymagającymi opieki i domem. Te lata mogłyby być wliczane do stażu pracy i stanowić podstawę do naliczania emerytury.

Może trzeba włączyć mężczyzn w wykonywanie owej nieodpłatnej pracy i zacząć się partnersko dzielić tymi obowiązkami?

A.T. To oczywiście ideał, ale w Polsce wciąż daleko do jego osiągnięcia. Mówiąc żartobliwie, mężczyźni chętnie pomagali np. w latach 70., kiedy pojawiły się pralki, bo fascynował ich ten sprzęt. Dziś już im się znudziły.

To kobiety już zawsze będą skazane na dwa etaty, w tym jeden bezpłatny? Nie ma żadnych jaskółek równouprawnienia przy zlewozmywaku?

A.T. Na pewno coś się w relacjach między płciami zmienia. 40 proc. kobiet chwali swoich partnerów za to, że w porównaniu z ich ojcami zmienili się bardzo, w dużym stopniu przejęli tę część zajmowania się dziećmi, którą można określić jako wypoczynkowo-rozrywkową.

Pewien mężczyzna na pytanie, czy opiekę nad dzieckiem można traktować jako pracę, odpowiedział: "Dla mnie na przykład opieka nad dzieckiem jest związana z jednej strony, powiem, że na poziomie uczucia, a z drugiej - na poziomie komórki. Ja to czuję każdym nerwem swojego ciała i swojej psychiki. Mówię ci, jak widzę, że się przewrócił i coś mu się z kolanem stało, to ja czuję dokładnie, jakby mi ktoś nóż wbijał w splot słoneczny. Gdy coś mu się dzieje, to mi się dzieje. Nie mogę powiedzieć, że to jest jakakolwiek praca, to jest ponad moją bezpośrednią wolą. No, to samo wypływa z siebie".

A.T. Młodzi mężczyźni mają bardziej pozytywny stosunek do opieki nad dziećmi niż młode kobiety. Kobiety chcą mieć dzieci, ale planują ich mniej niż mężczyźni.

Szokujące!

A.T. No cóż, kobieta ma wyobraźnię, wie, jaką rewolucją w życiu jest małe dziecko.

D.D. Mężczyźni tak czują, bo mają inne doświadczenia z dziećmi niż kobiety, podobnie jak dziadkowie dostają samą radość i przyjemność.

A.T. Mężczyźni naprawdę się zmieniają, w wywiadach z nami niemal wszyscy starali się stworzyć wrażenie, że dzielą się obowiązkami domowymi ze swymi partnerkami. Często mówili, że robią w domu znacznie więcej niż w rzeczywistości, ale najważniejsze, że dostrzegli, że teraz modny i akceptowany jest układ partnerski. Zmienili się psychicznie w porównaniu z wynikami badań z lat 1998 i 2000 przybyło im cech uważanych za kobiece.

To znaczy?

A.T. Opiekuńczości, troskliwości, czułości. Ten nowy mężczyzna jest znacznie bardziej uważny i łatwiej z nim negocjować. Kobietom bardzo zależy na związkach i nie chcą niczego wymuszać, ale jeśli partnerzy będą skłonni do rozmowy, wynegocjują bardziej równościowy układ.

Gdy rodzina przestanie się opierać na sztywno określonych rolach społecznych, a stanie się bardziej elastyczna, praca domowa kobiet się zmniejszy. Musi temu towarzyszyć jednak przemyślana polityka, która pomoże funkcjonować w rodzinie kobietom i mężczyznom na równych prawach. Nazywam ją prorodzicielską, bo słowo "prorodzinna" oznacza, że nadal będziemy ułatwiać działania według wzoru, który obowiązuje - ostrego podziału na role męskie i kobiece.

Prorodzicielska, czyli taka jak w Szwecji?

A.T. Tak, i taka jak w Belgii, gdzie rok płatnego urlopu może wziąć każde z rodziców. Te kraje i szereg innych dają obu płciom możliwość wychowywania dzieci. Nie oznacza to oczywiście, że obie płcie w równym stopniu z tych możliwości korzystają.

Mężczyźni się zmieniają. A kobiety?

A.T. Ogromną rolę odgrywa wiek. Kobiety młodsze i lepiej wykształcone nie mają ochoty brać udziału w festiwalu opiekuńczości, dystansują się do roli opiekunki dzieci, ludzi starszych i niepełnosprawnych, mówią o tym w kontekście kobiecego fatum. Jeszcze parę lat temu dominował typ matki Polki, kobiety, która ma wszystko na głowie, za wszystko czuje się odpowiedzialna i wszystkiemu podoła. Dziś dominuje typ kobiety asertywnej.

Asertywnej?

D.D. Mam prawo decydować o tym, czego chcę i jak ma moje życie wyglądać. A chcę np. ugotować mężowi obiad. Asertywna postawa na razie wyraża się gotowością do negocjowania kontraktu, ale jeszcze nie neguje tego kontraktu. Połowa kobiet do 24. roku życia gotowanie, pranie, sprzątanie uważa za naturalny obowiązek kobiety.

Czyli na dwa etaty?

D.D. Nazywamy to syndromem superkobiety. Ale zmiany są szersze - kiedyś kobiety identyfikowały się bardziej jako żony. Dziś głównie kobiety słabiej wykształcone czują się przede wszystkim żonami, przy czym co trzecia kobieta, która ma dziecko, czuje się przede wszystkim matką.

Matka, żona - czy to duża różnica?

D.D. Zdecydowanie. Kobieta, która widzi się w roli żony, nie postrzega się autonomicznie, tylko poprzez męża. To w rolę żony wpisane są prace domowe, rola matki to przede wszystkim opieka, prace matki są ekspresją miłości, żony - obsługą i uszczęśliwianiem mężczyzny. Niestety, wciąż w podobnie niewielkim stopniu czujemy się pracownikami i kobietami.

A mężczyźni? Jak się identyfikują?

D.D. Mężczyzna, który ma dzieci, czuje się przede wszystkim mężem, a następnie człowiekiem. Rzadko, wbrew emocjonalnym deklaracjom, ojcem (11 proc. w porównaniu z 34 proc. kobiet czujących się przede wszystkim matkami).

A.T. Pamiętajmy, że to kobiety poradziły sobie lepiej z okresem transformacji, są lepiej wykształcone, według Banku Światowego mamy najwięcej w Unii Europejskiej kobiet, które założyły przedsiębiorstwa.

To świadczy o tym, że kobiety będą coraz słabiej identyfikować się z normą, jaką jest konieczność wykonywania przez nie nieodpłatnej pracy.

Uświadomiłyście kobietom, że są przeciążone i wyzyskiwane, każdy normalny człowiek powinien zastrajkować. Czy dałoby się zorganizować taki strajk generalny? Na przykład 8 marca?

A.T. Na pewno nie, i żadna z płci nie chciałaby takiego strajku. Kobiety skarżą się na ten domowy kierat, na to kobiece fatum, ale 87 proc. mężatek woli wszystko zrobić samodzielnie i nie prosić o pomoc. Oto jak jedna z ankietowanych opowiedziała o sprzątaniu:

"To znaczy mogłabym nie sprzątać przez tydzień, nie włączać odkurzacza, byłoby to spojrzenie mojego męża, bo jemu nie przeszkadza. Przecież nikt tam nie chodzi w kaloszach, a to, że ja mam taką potrzebę, że przychodzę z pracy i jak ten automat muszę grzać zupę albo robić następną czy przygotować obiad, no to nie, no to zjemy kanapki"... To są takie odpowiedzi albo: "Po co dzisiaj odkurzasz? Musisz teraz odkurzać? Stało się coś, wysypało się coś? - Nie, no nie, ale ja potrzebuję odkurzyć. - Ale przecież możesz to zrobić jutro". I to jest właśnie postrzeganie domu przez mężczyznę: "No nie, mogę, pewnie, że mogę, ale tą metodą to mogę sobie trzy dni odpoczywać". Czy zostałyśmy tak wychowane? Czy to nasze poczucie odpowiedzialności? Czy mamy inną wrażliwość? Te pytania pozostają bez odpowiedzi.

Na pewno gdyby odebrać nam prace domowe, byłoby nam czegoś brak.

Czego byśmy tak żałowały?

A.T. Niezależnie od zmęczenia ta praca daje nam rodzaj władzy nad mężczyznami i rodziną. Ja posprzątałam, kupiłam, załatwiłam, ja wychowuję, tylko ja wiem, co będzie na obiad dziś i we wtorek. Jestem wielkoduszna, zorganizowana, ja mogę, ja potrafię, ja dam radę, mam pełną kontrolę nad rzeczywistością. Moja sąsiadka, która codziennie przed wyjściem do pracy myła podłogę, opowiadała mi, jak lubi to uczucie, gdy wszystko jest czyste, posprzątane. Sama, gdy miałam małe dziecko, wychodząc na zajęcia, zostawiałam teściowej lub opiekunce mleczko w butelkach, zupki przetarte, ubranka i pieluszki poprasowane, miałam poczucie satysfakcji, że nad wszystkim panuję.

Życie rodzinne, funkcjonowanie wszystkich członków rodziny to niewymierny chaos trudny do ogarnięcia. Gdyby przełożyć obowiązki pani domu na stanowisko pracy, byłyby to dwie strony zdań z najróżniejszych dziedzin. Z tego trzeba ulepić dobrze funkcjonującą całość, pamiętając, że działamy w sferze relacji międzyludzkich, które wciąż się zmieniają. To zrozumiałe, że jak nam się udaje, mamy z tego satysfakcję.

Jolanta Brach-Czaina w książce "Szczeliny istnienia" nadała codziennym czynnościom wymiar metafizyczny. Nazwała je krzątactwem. "Wszystkie nasze dzienne sprawy, miałkie, na pozór bezsensowne, pozbawione wagi, są jednak tym, przez co dane jest nam uczestniczyć w walce ostatecznej. Drobne czynności krzątaczego bytowania,

błahe gesty - obcinanie odrastających paznokci albo nakrywanie i sprzątanie ze stołu - jak się okazuje, mają poważne konsekwencje. Bezwzględne. Ostateczne. Zimne. Krzątactwo osadza codzienność w metafizycznym porządku rzeczy, w którym istnienie konfrontowane jest z nicością". Odkurzając, ścieląc, składając, codziennie od nowa podejmujemy walkę z chaosem. Gdy tego zaprzestaniemy, poddamy się, nicość wypełznie i wszystko zaleje.

A.T. I to jest właśnie odpowiedź na pytanie, dlaczego nie będzie strajku, dlaczego jak kobieta wraca z pracy, musi odkurzyć dywan i zagrzać zupę. Ale nigdzie nie jest powiedziane, że musimy samotnie zmagać się z nicością. Może za parę lat nauczymy mężczyzn dostrzegać ją i z nią walczyć. Razem będzie nam łatwiej.

Anna Titkow, Danuta Duch-Krzystoszek i Bogusława Budrowska są autorkami książki "Nieodpłatna praca kobiet, mity, realia, perspektywy", wyd. IFiS PAN, Warszawa 2004. Z tej książki pochodzą też przytoczone w tekście badania

Źródło: Wysokie Obcasy

Kobieta w ciąży w pracy

2007-10-24T10:25:00.000-07:00

Czy kobiety w ciąży mogą pracować w nocy i jeździć w delegacje? Co to jest "zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy"? Jakie prace są "szkodliwe" albo "uciążliwe"? Dziś przydatne informacje dla przyszłych mam

Zakazane prace. Kobiet nie wolno zatrudniać przy pracach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia (art. 176 kodeksu pracy). Jednak niektóre prace są zabronione wszystkim paniom, inne - tylko kobietom w ciąży (przykłady takich prac - s. 3). Zakazy dotyczące kobiet w ciąży są bezwzględne. Oznacza to, że pracodawca nie może obejść zakazu, nawet jeśli kobieta zgadza się wykonywać taką pracę.

Jednym z ograniczeń jest praca kobiet w ciąży przy komputerze - limit to cztery godzin dziennie.

Dozwolone zaświadczenie. Podczas rekrutacji do pracy szczególnie uciążliwej lub szkodliwej pracodawca może zażądać od kandydatki zaświadczenia, że nie jest w ciąży (art. 221 kp). Nie może jednak odmówić angażu, tłumacząc, że być może zajdzie ona w ciążę później, a wtedy firma będzie miała kłopot. Takie uzasadnienie to dyskryminacja ze względu na płeć - pracodawca musi się liczyć z tym, że w sądzie niedoszła pracownica wygra, a on zapłaci jej odszkodowanie.

Zakazane oświadczenie. Pracodawca nie może też żądać od kandydatki do pracy pisemnego zobowiązania, że nie zajdzie ona w ciążę. W świetle prawa takie zobowiązanie jest nieważne i nie rodzi żadnych konsekwencji dla kobiety, która je podpisała.

Prawo do innej pracy

Prace szkodliwe. Co zrobić, jeśli kobieta zajdzie w ciążę, a wykonuje pracę szczególnie uciążliwą lub szkodliwą? Pracodawca musi powierzyć jej inne obowiązki bezpieczne dla zdrowia jej i dziecka. Jeśli nie ma takiej możliwości - to zwalnia ją z obowiązku świadczenia pracy. To zwolnienie nie oznacza zerwania umowy o pracę - polega na tym, że kobieta nie przychodzi do pracy, ale dostaje dotychczasową pensję.

Podobnie jest w przypadku wspomnianego limitu pracy do czterech godzin dziennie przy komputerze. Pracodawca powinien tak zorganizować pracę, aby zapewnić kobiecie gwarantowaną prawem ochronę. Kiedy to niemożliwe - proponuje inne obowiązki albo pozwala nie przychodzić do pracy. Pensja - jak przed ciążą.

Lekarz ma zawsze rację. Jeśli lekarz wyda zaświadczenie, że kobieta ze względów zdrowotnych nie może wykonywać dotychczasowych obowiązków (nawet gdy nie jest to praca uciążliwa lub szkodliwa), pracodawca również ma obowiązek się do tego stosować. Co to oznacza? W zależności od zaleceń lekarskich musi np. skrócić czas pracy albo zaproponować inną pracę. W innym razie pozostaje "zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy" (w każdym przypadku pensja jest taka jak przed ciążą).

Pamiętaj! To, że w firmie nie są w stanie zapewnić ci właściwej pracy, nie może być powodem szykan wobec ciebie. Jeśli rozwiążą z tobą umowę o pracę, to sprawę w sądzie pracy masz wygraną.

Nic nie tracisz

Pracując krócej, na innym stanowisku lub w ogóle nie przychodząc do pracy (gdy przełożony zwalnia z tego obowiązku), kobieta ma prawo do pensji takiej samej jak przed zajściem w ciążę. W praktyce oznacza to, że nawet jeśli podstawa wynagrodzenia na nowym stanowisku jest niższa, kobiecie należy się dodatek wyrównawczy (art. 179 par. 4 kp).

A co po urodzeniu dziecka? Pracodawca jest obowiązany zatrudnić pracownicę "przy pracy i w wymiarze określonym w umowie o pracę", czyli na stanowisku, które zajmowała przed zajściem w ciążę (art. 179 par. 6 kp).

Pamiętaj: Szef nie zmienił warunków pracy na bezpieczne dla twojego zdrowia? Masz prawo odmówić pracy (art. 210 par. 1 kp). Pracodawca nie może cię za to ani zwolnić dyscyplinarnie, ani karać pieniężnie, bo nie naruszyłaś obowiązków pracowniczych.

W nocy nie, w delegację tak

Kobieta w ciąży nie może pracować w nocy oraz w godzinach nadliczbowych (nawet jeśli się na to zgadza).

Może natomiast, jeśli chce i wyraża na to zgodę, wyjeżdżać w delegacje albo pracować w systemie tzw. przerywanego czasu pracy (w środku dnia jest obowiązkowa przerwa, która trwa nawet do pięciu godzin, nie wlicza się jej do czasu pracy, więc do domu wraca się o późnych porach). Ale może też się na to nie zgodzić i nie ponosi za to żadnych konsekwencji.

Pamiętaj: Jeśli już pracujesz w systemie przerywanego czasu pracy, a ze względu na ciążę nie chcesz dłużej tak pracować, przełożony musi powierzyć ci inne obowiązki lub zmienić system czasu pracy na dogodny dla ciebie. Może też pozwolić ci nie przychodzić do pracy (pensja - w dotychczasowej wysokości).

Tylko do 8 godzin

To kolejny przywilej. Kobieta w ciąży może pracować do 8 godzin dziennie, nawet gdy jest zatrudniona w systemie tzw. równoważnego czasu pracy (praca co drugi dzień po 12 godzin). Ten zakaz jest bezwzględny, nie ma wyjątków. Za pracę ośmiogodzinną należy się wynagrodzenie w poprzedniej wysokości (czyli jak za 12-godzinny dzień pracy).

Pamiętaj: Masz prawo odmówić pracy, jeśli szef każe ci pracować w nocy albo dłużej niż osiem godzin dziennie (art. 210 par. 1 kp).

Pracujesz, ile chcesz

Kobieta w ciąży może proponować indywidualne godziny pracy - np. że będzie przychodzić do firmy dwie godziny wcześniej (albo później) i wychodzić odpowiednio wcześniej (lub później). Jednak pracodawca nie musi się na to zgodzić (art. 142 kp).

Zwolnienie na badania

Na badania medyczne pracodawca musi udzielić wolnego (art. 185 par. 2 kp). Ale - uwaga - muszą to być badania, które przepisał lekarz. Przepisy nie precyzują, ile wolnego się należy. Powinno go być tyle, aby kobieta zdążyła dojechać na badania i z nich wrócić oraz załatwić wszystkie "inne czynności związane z badaniem".

Za czas nieobecności w pracy z tego powodu należy się wynagrodzenie w pełnej wysokości. Pracodawca oblicza je tak jak wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy.

Pamiętaj! Szef musi cię zwalniać na każde badanie zalecone przez lekarza. Nawet jeśli musisz jeździć na badania przez kilka dni z rzędu, a w firmie akurat nawał roboty.

Prawo do chorobowego

Na zwolnieniu lekarskim (art. 92 par. 2 kp) kobieta zachowuje prawo do 100 proc. wynagrodzenia. Na zwolnieniu można być przez całą ciążę. Kobiet w ciąży nie dotyczy obostrzenie z art. 53 kp (ten przepis mówi, że pracownika można zwolnić bez wypowiedzenia, jeśli - przy zatrudnieniu do pół roku - przebywa na zwolnieniu ponad trzy miesiące lub - przy dłuższym stażu - powyżej 180 dni).

Jeśli jesteś w ciąży, nie możesz pracować m.in.:

• dłużej niż 3 godz. dziennie w pozycji stojącej

• przy podnoszeniu i przenoszeniu ciężarów o masie większej niż 3 kg przy pracy stałej i 5 kg przy pracy dorywczej (do czterech razy na godzinę)

• przy przewożeniu ciężarów o masie 12,5 kg na taczkach, 20 kg na wózkach i 75 kg na wózkach na szynach

• w wymuszonym rytmie pracy (np. przy taśmie produkcyjnej)

• na wysokości, poza miejscem, które ma pełne zabezpieczenie przed upadkiem (galeria, pomost)

• na stanowisku, na którym byłabyś narażona na działanie czynników rakotwórczych albo substancji chemicznych niezależnie od ich natężenia, takich jak ołów, rtęć, a także preparaty do ochrony roślin

• wchodząc i schodząc po drabinie i klamrach

• w miejscu, gdzie występują nagłe zmiany temperatury powietrza (przekraczające 15 st. C)

• w wykopach i zbiornikach otwartych

• wewnątrz zbiorników i kanałów

• przy uboju zwierząt hodowlanych

• tam, gdzie istnieje ryzyko zakażenia, m.in. wirusem różyczki i HIV

Gdzie szukać przepisów

Art. 176 Kodeksu pracy; załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 1996 r. w sprawie wykazu prac szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia kobiet (Dz.U. nr 114, poz. 545 ze zm.).

Pracodawca, który naruszył przepisy o uprawnieniach pracowników związanych z rodzicielstwem, popełnia wykroczenie i podlega karze grzywny (art. 281 par. 5 kp) do 1 tys. zł.

Dziękujemy za konsultację dr. Sebastianowi Samolowi, adiunktowi w Katedrze Prawa Pracy i Prawa Socjalnego na Wydziale Prawa i Administracji UAM w Poznaniu, współnikowi poznańskiej kancelarii Samol-Kryścio-Wawrzyniak
źródło: http://praca.gazeta.pl/gazetapraca/

Praca dla 40-latków fakty i mity

2007-10-07T06:33:00.000-07:00

Kilka tygodni temu "Gazeta Wyborcza" oraz "Dziennik" opublikowały artykuuły na temat dostępności pracy dla ludzi po 40 roku życia. Postanowiłem sprawdzić jak jest naprawdę.

Z tekstów wynikało, że pracy jest mnóstwo nie tylko dla młodych dobrze wykształconych ludzi, także dla ludzi po czterdziestce. Z wypowiedzi osób zajmujących się pozyskiwaniem nowych pracowników wynikało, że także osoby powyżej 40 roku życia ze średnim wykształceniem, ale dużym doświadczeniem zawodowym (oczywiście z prawem jazdy i znajomością obsługi komputera) bez problemu znajdą pracę. Ze zdumieniem przeczytałem, że zarobki tych osób sięgają 4000, a nawet 5000 zł brutto .

Mam 47 lat i spełniam wszystkie wymagane kryteria a nawet powiem nieskromnie mam dodatkowe kwalifikacje, postanowiłem sprawdzić jak jest naprawdę.

W największych portalach zajmujących się pracę umieściłem swoje CV, wysłałem też ogłoszenia prasowe, że poszukuję pracy. Byłem dumny z siebie i pewny, że niebawem firmy rekrutacyjne oraz koncerny zaczną zasypywać mnie ofertami pracy. Niestety, moje oczekiwania spełzły na niczym. Przez 3 tygodnie nikt się ze mną nie kontaktował. Otrzymywałem jedynie zgłoszenia z tzw autopowiadamiacza .

Oferowane stanowiska to przeważnie przedstawiciele handlowi z wynagrodzeniem od 1200 do 2000 zł brutto, jak na warunki warszawskie to niezbyt dużo. Miałem też spróbować sił jako agent nieruchomości (podobno zarabia się ok. 5000 zł), ale tylko na zasadzie prowizji.

Mimo dużej ilości ofert wiek poszukującego pracę ma olbrzymie znaczenie. W ostateczności pozostaje założenie własnej działalności gospodarczej i podjęcie pracy na własny rachunek (sklep, kurier, itp)

Nie bardzo rozumiem, w jakim celu ukazują się takie artykuły. Mogą wyrządzić wiele szkody ludziom, którzy uwierzą, że atrakcyjna praca na nich czeka. A tak nie jest...

źródło: http://www.wiadomosci24.pl/

Praca w Irlandii dla każdego!

2007-09-25T08:47:00.000-07:00

Wiemy, że podobnie jak Wielka Brytania i Szwecja 1 maja 2004 roku Irlandia otworzyła rynek pracy dla obywateli nowych krajów członkowskich, nie wprowadzając okresów przejściowych. To kraj o najwyższym w Unii Europejskiej wzroście gospodarczym i niskim stosunkowo bezrobociu (ok. 4,5%). Tym bardziej warto dokładnie mu się przyjrzeć.

Zanim wyjedziemy do Irlandii powinniśmy poznać podstawowe informacje na temat tego kraju. Otóż Irlandia to tak naprawdę "mała" wyspa (powierzchnia: 70282 km2). Stanowi bardzo dogodne miejsce zamieszkania ze względu na położenie geograficzne - sąsiedztwo Wielkiej Brytanii stwarza większe możliwości późniejszej migracji, ale też rozwoju samej Irlandii i jej mieszkańców. Liczba ludności to około 3,6 miliona osób, a gęstość zaludnienia wynosi 51 osób na km2. Językami urzędowymi są: irlandzki i angielski. W praktyce jednak niewiele, bo zaledwie 4% ludności, posługuje się językiem irlandzkim. Stolicą kraju jest Dublin, natomiast głównym portem wybrzeża miasto Cork. Narodowym napojem jest piwo. Największym zaś narodowym świętem jest obchodzony 17 marca Dzień św. Patryka. Wtedy to ludzie poubierani na zielono piją "zielone" odmianę swojego ulubionego napoju.

Irlandia jest bardzo interesującym krajem pod względem turystycznym, co ma również wpływ na wybór tego miejsca przez Polaków. Mocno rozwinięta turystyka oznacza ponadto dużo miejsc pracy w takich sektorach jak hotelarstwo czy gastronomia.
Dobrze rozwinięty transport stanowi duże udogodnienie. W kraju można poruszać się szybką koleją, promem lub autokarami a w miastach tradycyjnymi środkami transportu miejskiego, tzn. autobusami (publicznymi oraz prywatnych dostawców), tramwajami lub popularnymi taksówkami. Podróż do Irlandii też nie sprawia problemów. Można to zrobić na wszelkie znane sposoby: samolotem, promem, pociągiem, autokarem lub samochodem.

Główną barierą dla przybywających jest oczywiście znajomość angielskiego. Polacy szybko i chętnie uczą się urzędowego języka, szczególnie że pobyt wymusza częste jego używanie. Dużym udogodnieniem są kursy języka angielskiego. Nauka odbywa się "na miejscu" w Irlandii, w specjalnych szkołach dla obcokrajowców. Inną przeszkodą może być mimo wszystko strach przed brakiem pracy, który przecież jest w Polsce szczególnie dotkliwy. Przy odrobinie szczęścia zatrudnienie można znaleźć już jednak w kilka dni.
Wysokie zarobki, komfort pracy, przestrzeganie praw człowieka i pracownika, dogodne godziny pracy to tylko niektóre plusy życia w Irlandii. Polacy, którzy już zdecydowali się wyjechać za granicę, wyrobili swoim rodakom dobrą markę. Przez irlandzkich pracodawców postrzegani jesteśmy jako solidni, tani, skrupulatni i konsekwentni pracownicy.

To kraj przyjazny obcokrajowcom. Niskie koszty utrzymania w stosunku do zarobków oraz zapotrzebowanie na siłę roboczą to tylko nieliczne atuty tego wyspiarskiego państwa, które przyciąga "rzesze" Polaków. Standard życia stoi w porównaniu z Polską na wysokim poziomie. Zaawansowany rozwój gospodarczy stwarza warunki do godnego życia nie tylko dla Irlandczyków, ale i emigrujących do tego państwa obcokrajowców. W przypadku, gdy ojczyzna nie jest w stanie zapewnić nam możliwości rozwoju, może to z dużą skutecznością zrobić Irlandia.

źródło: http://zabrze.dlastudenta.pl/praca/?act=show_ar&id=15507

Pierwsza praca

2007-09-16T04:44:00.000-07:00

:: Jak szukać pracy przez Internet :.

Najlepiej do tego celu użyć wyszukiwarki jaką jest google oraz katalogów stron które będą twoimi podstawowymi narzędziami w poszukiwaniu ofert pracy. Lecz zanim przystąpimy do szukania musimy ustalić schemat, który pozwoli nam na szybsze dotarcie do informacji. W naszym przykładzie przyjmiemy za punkt poszukiwań Warszawę.

Na początek zlokalizujmy stronę powiatowego urzędu pracy. Wpisujemy w przeglądarce "Wojewódzki Urząd Pracy w Warszawie". Mało na niej ofert lecz każdy urząd przygotowuje swoją stronę i nie mamy na to wpływu czy akurat w naszym mieście będzie ona dobra.
Następnie wyszukujemy biura pośrednictwa pracy. Najlepiej do tego wykorzystać gotowe bazy danych. Przykładowe znajdują się w dziale Pośrednicy pracy.
Następnym krokiem będzie wyszukanie ofert pracy na własną rękę. Do tego celu możemy skorzystać również z google. Wpiszmy zapytanie "dam pracę warszawa". Możemy także wykorzystać katalog wp który jest bardziej nieomylny. Należy tutaj zwrócić uwagę na daty gdyż niektóre oferty mogą być nieaktualne.

Chcesz wiedzieć więcej - zajrzyj do serwisu 1praca

Serwis rządowego programu Pierwsza praca, który ma w swoim zamierzeniu pomóc w znalezieniu pierwszej pracy. Znajdziesz tam wiele potrzebnych informacji jak i sposoby na zdobycie cennego doświadczenia.

Adres: http://www.1praca.gov.pl

Jak oczarować pracodawcę?

2007-09-11T09:57:00.000-07:00

Zastanawiasz się co mogłoby się spodobać pracodawcy i jak dobrze się sprzedać, by dostać posadę? Na co osoby szukające pracowników zwracają największą uwagę?

Rozmowa kwalifikacyjna z kandydatami do pracy jest swoistą "kontrolą jakości", którą przeprowadza pracodawca albo osoba przeprowadzająca rekrutację.

Najpierw "pod nóż" selekcji wpada CV kandydatów, których często do działu kadr napływają dziesiątki, jeśli nie setki. Gdy na podstawie opisanych w życiorysie i liście motywacyjnym doświadczeń wybierze spośród nich kilka lub kilkadziesiąt najbardziej atrakcyjnych, umawia kandydata na spotkanie.

W czasie rozmowy kwalifikacyjnej wprawna osoba prowadząca rekrutację stara się odpowiedzieć sobie na trzy najważniejsze pytania:
1. Czy kandydat posiada odpowiednie umiejętności, doświadczenia i wiedzę, które pozwoliłyby mu podołać związanym z oferowanym stanowiskiem obowiązkom?
2. Czy kandydat wzbudza sympatię i pasuje do kultury organizacji oraz czy posiada silną motywację do pracy w firmie?
3. Czy proponowane warunki pracy są wystarczająco dobre, by kandydat z określonymi umiejętnościami i wykształceniem się na nie zgodził, i czy będą na tyle atrakcyjne, by chętny do pracy mógł na dłużej związać się z firmą? Słowem - czy warto inwestować czas i pieniądze w danego kandydata?

Jeśli więc bardzo zależy Ci na dostaniu pracy, idąc na rozmowę kwalifikacyjną, musisz się do niej bardzo dokładnie przygotować.

Po pierwsze: Nie spóźnij się!
Zaplanuj wcześniej, ile czasu potrzebujesz, aby dotrzeć do miejsca, w którym będzie odbywała się rozmowa. Zarezerwuj sobie trochę więcej czasu - na wypadek, gdyby autobus się spóźnił, zdarzyły się korki albo inne nieprzewidziane sytuacje. Spóźnienie na tę najważniejszą rozmowę może Cię skutecznie zdyskwalifikować.

Po drugie: Udowodnij, że jesteś idealnym kandydatem na oferowane stanowisko
By to osiągnąć, musisz wykazać się cechami, umiejętnościami i kompetencjami, niezbędnymi przy wykonywaniu pracy na posadzie, o którą się starasz. Warto skupić się też na przekonaniu osoby rekrutującej, że jesteś zdolny do szybkiego uczenia się i łatwo przystosowujesz się do nowych warunków pracy.

Po trzecie: Zadbaj o dobrą komunikację
Upewniaj się, że rozumiesz to, o czym mówi Ci pracodawca - nie bój się parafrazować tego, o czym Cię informuje, jeśli do końca nie rozumiesz, co mówi. Mimo tego, co sądzi wielu ludzi, takie dopytywanie się sprawia dobre wrażenie na rozmówce, bo jest dowodem na to, że aktywnie słuchasz i jesteś konkretny. Staraj się też precyzyjnie odpowiadać na wszystkie pytania, unikaj przerywników typu "yyyy", czy "eeee" - dużo lepiej będą brzmieć pauzy na zastanowienie pomiędzy słowami. Mów powoli, głośno i wyraźnie - zbyt szybka mowa świadczy o wysokim poziomie stresu (może podpowiedzieć pracodawcy, jak radzisz sobie ze zdenerwowaniem) i nigdy nie przerywaj wypowiedzi osobie, która z Tobą rozmawia.

Po czwarte: Posługuj się historią własnych osiągnięć
Przekonując pracodawcę o własnych predyspozycjach, popieraj je konkretnymi przykładami z przeszłości.

Po piąte: Przyznawaj się do niedoskonałości
Któż z nas nie ma słabych stron, o których na rozmowie kwalifikacyjnej chcielibyśmy nie wspominać, np. bycie bezrobotnym, częste zmiany pracy, czy pobyt w areszcie. Jednak nigdy nie kłam, gdy zostaniesz zapytany - umiejętność przyznawania się do własnych słabości oznacza, że jesteś gotowy na zmiany i chętny, by zadbać o to, by zaistniałe w przeszłości niepozytywne zdarzenia się nie powtórzyły.

Po szóste: Eksponuj swoje mocne strony!
Nawet jeśli masz za sobą zdarzenia, które mogłyby nie podobać się przyszłemu pracodawcy, jak np. częste zmiany pracy - co mogłoby sugerować, że na nowej posadzie też długo nie zagrzejesz miejsca, by uprzedzić te myśli, postaraj się przedstawić je w pozytywnym świetle. Możesz wytłumaczyć, że mimo iż zmieniałaś pracę dość często, pracodawcy byli zadowoleni z Twojej pracy. Podaj wiarygodne i przekonujące powody, dla których zdecydowałeś się na zmianę miejsca pracy.

Po siódme: Zawsze wyrażaj się dobrze o poprzednich miejscach pracy
Oczernianie poprzedniego miejsca pracy zawsze brzmi fatalnie w ustach kandydata do pracy. Potencjalny pracodawca może uznać, że za kilka lat będzie to samo mówił o nim. Żaden poszukujący pracy nie będzie zainteresowany zatrudnieniem takiego kandydata. Starając się o pracę, trzeba wykazać gorliwość i pozytywne nastawienie.

Po ósme: Bądź pełen entuzjazmu
Jeśli będziesz go wykazywał, szybko "kupisz" pracodawcę, który - tak jak każdy - będzie wolał pracować z osobą pełną energii i humoru niż ze smutnym mrukiem, który jest zawsze negatywnie nastawiony do otoczenia.

źródło: http://www.dziennik.pl

Po jakich studiach jest praca

2007-08-29T15:14:00.000-07:00

Już od dawna matura nie wystarcza, aby znaleźć ciekawą pracę. Ale jak wybrać studia, aby mieć chociaż niewielką pewność, że znajdziemy po nich pracę, a wykonywany przez nas zawód przyniesie nam satysfakcję i... wymierne korzyści?

Dzisiaj to, jaki kierunek studiów skończyliśmy, nie mówi nam, gdzie znajdziemy pracę. Ale oczywiście im szybciej zadecydujemy, co chcemy robić w życiu, tym większa szansa, że w przyszłości będziemy wykonywać wymarzony zawód. Warto też pamiętać, że studia niejednokrotnie weryfikują plany życiowe. Kilkuletnia edukacja pozwala dowiedzieć się, co nam tak naprawdę odpowiada. I niezależnie od tego, jaki kierunek wybierzemy i czy spełni on nasze oczekiwania, pamiętajmy, że studia jako takie na pewno nie zaszkodzą nam w rozwijaniu i kształtowaniu życia zawodowego.

Myśl o przyszłości

Przy wyborze kierunku studiów kierujemy się zazwyczaj wieloma czynnikami. Może to być chęć pogłębiania wiedzy w interesującej nas dziedzinie, rozwoju osobistego lub zawodowego, kontynuacja tradycji rodzinnej, moda, ochota na przedłużenie "beztroskiego" życia... Jeżeli jednak już teraz myślimy o przyszłej karierze zawodowej (a powinniśmy!), musimy z góry wiedzieć, jacy specjaliści już teraz są i jacy za 5 lat będą poszukiwani na rynku pracy.

- Warto decydować się na studia inżynierskie o ciekawych, czy też mniej popularnych specjalizacjach - mówi Izabela Kluzek-Duda, rekruterka w agencji doradztwa personalnego SelectOne. - Informatyka i wszelakie pokrewne kierunki, związane z informatyką elektroniką czy techniką, są kierunkami, po których tak naprawdę ludzi do pracy nie ma. Także osoby, które ukończyły tego typu studia i zdobyły doświadczenie, mogą liczyć na to, że bez problemu znajdą pracę i będą za nią odpowiednio wynagrodzone - dodaje.

Jeżeli jednak uważamy, że studia inżynierskie nie są dla nas, pamiętajmy, że pracodawcy przychylniej patrzą na osoby, które ukończyły tzw. twarde kierunki, czyli takie, które dają gruntowna wiedzę z wąskiego zakresu. Dzieje się tak dlatego, że wszystkie kierunki, na których przekazywana jest wiedza ogólna, w żaden sposób nie jest usystematyzowana i konkretna, obniżają naszą wiarygodność jako potencjalnych pracowników. W końcu nadal mamy tylko wykształcenie ogólne, a nie mamy konkretnej wiedzy potrzebnej do wykonywania konkretnej pracy. - Dzisiaj najbardziej rozchwytywani są specjaliści, czyli osoby, które skończyły bardzo mocno ukierunkowujące studia. I tacy ludzie w przyszłości będą mieli małe trudności ze znalezieniem pracy - potwierdza Kluzek Duda.

Choć rynek pracy gwałtownie się zmienia, od lat niesłabnącą popularnością cieszą się takie kierunki jak prawo, psychologia czy pedagogika. Wynika to zarówno z przekonania, że są one po prostu ciekawe (jak psychologia czy, ostatnio coraz modniejsze, kulturoznawstwo), jak i z chęci zdobycia prestiżowego zawodu (tak jest np. z prawem czy medycyną). Niektóre, jak wspomniane kulturoznawstwo czy politologia, uważane są, i słusznie, za łatwiejsze od studiów inżynierskich czy medycznych i dlatego są chętnie wybierane.

Jeżeli już decydujemy się na popularne studia, musimy pamiętać, że w przyszłości najszybciej pracę znajdą po nich osoby zdeterminowane, które nie wyobrażają siebie w innym zawodzie niż wymarzony. Dlatego już teraz sprawdźmy, jakie mamy szanse na pracę po skończeniu najpopularniejszych kierunków studiów.

Najpopularniejsze i najlepiej oceniane przez pracodawców

Prawo

- Prawo zawsze było i będzie, prawnicy zawsze będą potrzebni. Praktycznie każda firma ich potrzebuje - uważa Izabela Kluzek-Duda. Warto jednak pamiętać, że ten kierunek wiąże się z ciągłą edukacją i inwestowaniem w siebie. Samo jego ukończenie nie gwarantuje zdobycia dobrej pracy, pomimo że nawet ogólna wiedza prawnicza liczy się na rynku. Dlatego już na studiach musimy zadecydować, w jakiej dziedzinie czujemy się najlepiej, i w niej kontynuować pogłębienie wiedzy. Zdobycie magistra prawa jest dopiero początkiem cyklu zmierzającego do ukierunkowania się na konkretną dziedzinę. Aplikacja jest jedną z możliwości. Jej ukończenie pozwala na otworzenie własnej kancelarii adwokackiej, notarialnej czy radcowskiej. Pamiętajmy jednak, że rynek prawniczy, chociaż powoli się otwiera, nadal pozostaje hermetyczny, dlatego też ta opcja jest dostępna tylko nielicznym. Absolwenci prawa, którzy nie myślą o otwarciu własnej kancelarii, powinni się liczyć z tym, że zanim otrzymają stałą pracę, będą musieli odbyć kilka staży w instytucjach publicznych i prywatnych. Inną możliwością jest skończenie kierunkowych studiów podyplomowych i praca w korporacjach międzynarodowych.

Dobra wiadomość jest taka, że pracodawcy zazwyczaj chętnie przyjmują ludzi po prawie. Uważają, że są oni zazwyczaj konkretni i zdyscyplinowani. W końcu przebrnęli przez sito egzaminów, które nie należą do najłatwiejszych!

Ekonomia

Pomimo że kierunki ekonomiczne zajmują dosyć odległą pozycję wśród najpopularniejszych studiów, pracodawcy bardzo je sobie cenią. Przede wszystkim dlatego, że ekonomia jest kierunkiem ścisłym, dającym konkretną wiedzę o świecie.

Po tych studiach pracy też nie zabraknie

Pedagogika

Jeżeli decydujemy się studiować ten kierunek, a już szczególnie pedagogikę specjalną, powinniśmy mieć już konkretny cel zawodowy. Zdecydowanie nie jest polecany tym, którzy chcą zdobyć po prostu tytuł magistra.

Praca dla pedagogów na pewno będzie. Na fali boomu na edukację powstaje wiele nowych szkół, szczególnie prywatnych. Jedynym problemem, z jakim spotka się świeżo upieczony pedagog, są niestety niskie zarobki. Trudno też po tych studiach zrobić błyskotliwą karierę.

Medycyna

Wybierając kierunek lekarski, adept sztuki medycznej nie może zapominać, że te legendarnie już trudne studia to dopiero początek drogi do zostania lekarzem. Tak jak studia prawnicze, również medycyna wymaga nieustannego inwestowania w siebie. Oczywiście samo jej ukończenie, pozwoli nam znaleźć zatrudnienie w zawodzie przedstawiciela medycznego bądź farmaceutycznego. Jeżeli jednak ktoś marzy o tym, aby zostać lekarzem, musi jeszcze ukończyć specjalizację i odbyć odpowiednią ilość staży. Dobra wiadomość jest taka, że pracę ma zapewnioną, ponieważ lekarzy niewątpliwie w Polsce brakuje. Ale niestety to ogromne zapotrzebowanie nie przekłada się na zarobki.

Farmacja

Biorąc pod uwagę ilość firm farmaceutycznych, które weszły na rynek polski, oraz ilość otwieranych aptek, absolwenci tego kierunku nie powinni narzekać na brak propozycji. Mogą mieć za to problemu ze znalezieniem pracy niezwiązanej z kierunkiem studiów.

Stosunki międzynarodowe

Marzeniem studentów tego kierunku jest praca w strukturach międzynarodowych Unii Europejskiej czy Organizacji Narodów Zjednoczonych. I niewielkiej części z nich się to uda. Na pozostałych z czekają korporacje międzynarodowe. Absolwenci tych studiów, oprócz znajomości minimum dwóch języków obcych, mogą się bowiem pochwalić dosyć gruntowną, kulturoznawczą i ekonomiczną wiedzą o rynku europejskim i amerykańskim.

Tych kierunków unikaj

Psychologia

Na pierwszym miejscu najgorzej ocenianych kierunków przez jest psychologia

- Wśród pracodawców panuje opinia, że są to ludzie, którzy mają ze sobą problemy i dlatego poszli na te studia. Oczywiście nie można generalizować - mówi Izabela Kluzek-Duda

Także jeżeli nie planujemy zajmować się psychologią kliniczną, rozpocząć kariery jako psychoterapeuta we własnym gabinecie lub też zatrudnić się się w dziale HR (najlepiej dużej firmy) może lepiej przemyśleć jeszcze raz swój wybór?

Kulturoznawstwo

Te ostatnio coraz popularniejsze studia są odbierane przez pracodawców jako jeden z kierunków przyciągających ludzi, którzy nie bardzo wiedzą, co ze sobą zrobić, nie mają pomysłu na siebie. Jeżeli rzeczywiście nie jesteśmy pewni, co chcemy robić w życiu, zdecydowanie lepiej skończyć filologię, a kulturoznawstwo robić fakultatywnie. Filologia jest zaliczana do grona kierunków twardych i dlatego jest lepiej postrzegana na rynku pracy.

Politologia

To również kierunek niekoniecznie dobrze postrzegany przez pracodawców. Panuje wśród nich przekonanie, że absolwenci politologii mają wiedzę ogólną, ale tak naprawdę nic nie wiedzą. Część z nich na pewno znajdzie zatrudnienie w strukturach państwowych, wspomagając posłów, partie, stanowiąc zaplecze merytoryczne partii. Jednak mamy tylko 560 posłów i senatorów i na taką rzeszę politologów, jaką co roku wypuszczają uczelnie, nie ma zapotrzebowania. Poza tym, jeżeli marzymy o karierze politycznej, znacznie lepsze przygotowanie zyskamy, wybierając takie kierunki jak zarządzanie czy ekonomia.

- Na pewno nie polecam podejścia "z braku laku pójdę na politologię” - dodaje Kluzek-Duda.

Socjologia

Socjologia znajduje się pomiędzy dwoma biegunami. Na pewno jest już bardziej kierunkowa niż politologia czy kulturoznawstwo. I daje dużą gwarancję znalezienia pracy w marketingu, w działach HR czy w instytucjach zajmujących się badaniem rynku i opinii publicznej.

Warto pamiętać, że takie popularne kierunki jak stosunki międzynarodowe politologia, europeistyka, administracja, psychologia, turystyka i rekreacja, dziennikarstwo, kulturoznawstwo i marketing pozwalają rozwijać wiedzę ogólną, natomiast w żaden sposób nie kształcą pod kątem później wykonywanej pracy. Nie dają też gwarancji, że znajdzie się pracę w wyuczonym zawodzie. Bo pracodawcy nie poszukują ludzi z konkretnym wykształceniem, tylko z konkretnym doświadczeniem.

źródło: http://praca.gazeta.pl

Praca poza Unią - łatwiej niż myślisz!

2007-08-25T10:04:00.000-07:00

Większość osób planujących emigrację zawodową poszukuje informacji na temat możliwości pracy w krajach Unii. Ale jakie są możliwości pracy np. w Azji, Australii, Kanadzie czy u naszych wschodnich sąsiadów?

Polacy ciągle - mimo wejścia do Unii i otwarcia rynków pracy w kilku państwach - są zainteresowani podjęciem pracy w Stanach Zjednoczonych, Australii i Kanadzie. - Te kraje tradycyjnie znajdują się w orbicie zainteresowań Polaków, chociaż ta tendencja nieco słabnie - mówi Janusz Grzyb, zastępca dyrektora Departamentu Współpracy z Zagranicą Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej.

Szanse na karierę za granicą mają przede wszystkim osoby wysoko wykwalifikowane, mające odpowiedni warsztat zawodowy, doświadczenie, ale i potrafiące dostosować się do wymagań stawianych przez zagranicznego pracodawcę.

Oprócz osób z wiedzą techniczną, inżynierów, specjalistów w sektorze usług i branży budowlanej, poszukiwani są także pracownicy personelu medycznego. Znacznie mniejszym zainteresowaniem cieszy się rynek pracy w krajach Bliskiego Wschodu , jak również naszych wschodnich sąsiadów.

Po 1 maja 2004 r. głównym kierunkiem migracji zarobkowej Polaków (głównie czasowej) są kraje Unii Europejskiej i ta tendencja będzie się utrzymywać. Powoli znikające bariery w dostępie do unijnych rynków pracy powodują coraz większe zainteresowanie pracodawcami z UE. Ale to nie znaczy, że reszta świata pozostaje dla polskich pracowników zamknięta.

USA

Stany Zjednoczone nie chcą niekontrolowanego napływu emigrantów, dlatego ilość pracowniczych wiz jest ograniczona do 140 tys. rocznie. Wyróżniono jednak pięć preferencyjnych grup – jeśli zaliczasz się do którejś z nich i znajdziesz pracodawcę gotowego Cię zatrudnić, możesz liczyć na to, że twój wniosek wizowy zostanie rozpatrzony pozytywnie.

Największe szanse na legalną pracę ma wysoko wykwalifikowana kadra z dziedziny nauki, sztuki i biznesu, a także osoby o wyjątkowych uzdolnieniach w dziedzinie edukacji lub sportu, wybitni profesorowie i naukowcy, niektórzy członkowie zarządów i menedżerowie międzynarodowych firm.

Uprzywilejowani w otrzymaniu wizy są także inwestorzy, którzy zapewnią co najmniej 10 nowych miejsc pracy. Ale to nie znaczy, że pracownicy niższego i średniego szczebla są bez szans.

Jeśli sprawdzasz się w swojej dotychczasowej pracy, masz co najmniej dwuletnie doświadczenie lub Twój zawód nie należy do najchętniej wykonywanych średniego Stanach - aplikuj. Masz szanse.

Autor: Iza Zbonikowska
źródło: http://www.pracuj.pl

Podróż służbowa i czas pracy

2007-08-19T05:50:00.000-07:00

W praktyce przyczyną wielu sporów między pracownikami i pracodawcami jest kwestia zaliczania czasu poświęconego na podróż służbową do czasu pracy danego pracownika oraz ustalenie należnego mu wynagrodzenia za ten czas. Ponieważ brak jest wyraźnej regulacji ustawowej w tym zakresie, istotne znaczenie ma tu stanowisko reprezentowane przez orzecznictwo Sądu Najwyższego.

Określenie podróży służbowej

Definicje czasu pracy podaje art. 128 Kodeksu pracy, zgodnie z którym czasem pracy jest czas, w którym pracownik pozostaje w dyspozycji pracodawcy w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy. Istotny jest więc tu przede wszystkim fakt pozostawania w dyspozycji pracodawcy, natomiast bez znaczenia jest to, czy ma to być w siedzibie pracodawcy, czy poza jego siedzibą, jeśli tylko dane miejsce zostało wskazane jako miejsce wykonywania pracy. Zaznaczyć należy, że miejsce pracy pracownika powinno być określone w umowie o pracę (art. 29 § 1 pkt 1). Przy czym przez miejsce pracy pracownika należy rozumieć, zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego z 1.IV.1985 r. (I PR 19/85 OSPIKA 1986/3/46) stały punkt w znaczeniu geograficznym, bądź pewien obszar określony granicami jednostki administracyjnej kraju lub w inny dostatecznie wybrany sposób, w którym ma nastąpi świadczenie pracy. Ponadto Sąd Najwyższy zaznaczył, że miejsce pracy pracownika należy odróżnić od samej siedziby pracodawcy, gdyż miejsca te nie muszą się ze sobą pokrywać.

Podróżą służbową jest wykonywanie zadania określonego przez pracodawcę poza miejscowością, w której znajduje się stałe miejsce pracy pracownika, w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę. Celem tej podróży jest dotarcie do miejsca wykonania zadania zleconego przez pracodawcę, które znajduje się poza wynikającym z umowy o pracę miejscem stałego świadczenia pracy.

Czas pracy w czasie podróży

Problematyczne bywa określenie, czy czas spędzony przez pracownika w ramach podróży służbowej (np. czas jazdy pociągiem lub samochodem do miejsca wykonywania zadania), należy zaliczać do czasu pracy tego pracownika, za który przysługuje mu wynagrodzenie, czy też nie mieści się on w definicji czasu pracy. Dotyczy to zwłaszcza ustalenia, czy pracownik nabywa wówczas prawo do dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych, jeśli podróż służbowa trwała dłużej niż jego czas pracy. Szukając odpowiedzi na to pytanie warto zwrócić uwagę na orzeczenia Sądu Najwyższego, który w wyroku z 27.X.1981 r. (I PR 85/81 OSNCP 1982 nr 5-6 poz. 76), stwierdził, że odbywanie podróży służbowej poza "czasem pracy" nie rodzi obowiązku wypłacenia pracownikowi dodatkowego wynagrodzenia, jeżeli przepis szczególny tego nie przewiduje oraz w wyroku z dnia 21.IX.1982 r. (I PR 85/82), gdzie podniósł, że odbywanie podróży służbowej w ramach obowiązującego pracownika rozkładu czasu pracy jest równoznaczne z wykonywaniem w tym czasie pracy, natomiast odbywanie podróży poza tymi ramami czasowymi nie przekształca podróży w pracę, ani w czas pracy w rozumieniu art. 128 k.p.

Zbliżone stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23.VI.2005 r (II PK 265/04OSP 005/11/137) stwierdzając, że czas dojazdu i powrotu z miejscowości stanowiącej cel pracowniczej podróży służbowej (oraz ewentualnego pobytu w tej miejscowości) nie jest pozostawaniem do dyspozycji pracodawcy w miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy (art. 128 § 1 k.p.), lecz w zakresie przypadającym na godziny normalnego rozkładu czasu pracy podlega wliczeniu do jego normy (nie może być od niej "odliczony"), natomiast w zakresie wykraczającym poza rozkładowy czas pracy ma w sferze regulacji czasu pracy i prawa do wynagrodzenia o tyle, o ile uszczupla limit gwarantowanego pracownikowi czasu odpoczynku.

Zatem w orzecznictwie Sądu Najwyższego nie uznaje się za czas pracy okresu podróży służbowej przypadającej poza godzinami pracy wynikającymi z rozkładu czasu pracy. To stanowisko Sądu Najwyższego wynika z faktu, że sama podróż służbowa nie stanowi wykonywania pracy. W konsekwencji odbywanie podróży służbowej poza ustalony czas pracy danego pracownika nie rodzi obowiązku wypłaty temu pracownikowi dodatkowego wynagrodzenia. Zatem pracownikowi odbywającemu podróż służbową przysługuje w zasadzie wynagrodzenie tylko za ten czas podróży, który odpowiada czasowi jego pracy ( np. jeśli pracuje 8 godzin dziennie to tylko za te 8 godzin otrzyma wynagrodzenie, choćby podróż trwała 10 godzin). Jeżeli jednak po zużyciu na podróż służbową całego swojego "czasu pracy" pracownik wykonuje jeszcze ponadto jakąś konkretną pracę, przysługuje mu za tę pracę oprócz normalnego wynagrodzenia również dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych, o jakim mowa w art. 1511 k.p. Dodatek ten będzie przysługiwał za czas w ciągu, którego ta praca była wykonywana.

Przykład

Adam Z. był zatrudniony jako inżynier w przedsiębiorstwie budowlanym. Jego czas pracy obejmował okres od godz. 8.00 do 16.00. W dniu 1 marca 2005 r . otrzymał on o godz. 8.00 od swego przełożonego polecenie udania się do miejscowości X w celu wykonania kontroli prowadzonej tam inwestycji budowlanej. Kontrola wymagała około 2 godziny pracy. Adam Z. niezwłocznie przystąpił do realizacji tego polecenia i wyjechał do miejscowości X. Jego podróż do miejsca kontroli trwała 8 godzin, od godz. 8 do godz. 16, następnie zaś - już w miejscowości X - wykonywał zlecone mu zadanie od godz. 16 do 18.30 i bezpośrednio po wykonaniu tego zadania udał się w drogę powrotną. Wrócił do siedziby przedsiębiorstwa po upływie dalszych 8 godzin, tj. o godz. 2.30 dnia 2 marca 2005 r. Adam Z. ma prawo do "zwykłego" wynagrodzenia za czynności wykonywane w "czasie pracy", tj. od godz. 8 do godz. 16, choć czynności te polegały "tylko" na podróżowaniu, oraz do dalszego wynagrodzenia z dodatkiem za pracę wykonywaną w godzinach nadliczbowych między godz. 16 a godz. 18.30. Nie otrzyma natomiast żadnego wynagrodzenia (jeżeli w konkretnym przypadku szczególny przepis nie będzie stanowił inaczej) za czas zużyty na podróż między godz. 18.30 a godz. 2.30.

Zaznaczyć warto, iż również w sytuacji, gdyby podróż tego pracownika była krótsza, np. trwała tylko 6 godzin, i umożliwiła pracownikowi przybycie do miejscowości X o godz. 14 i wykonanie zleconych mu czynności do godz. 16, a następnie powrót do miejscowości wyjściowej o godz. 22, pracownik taki nie otrzyma dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych, ponieważ pracy w godzinach nadliczbowych nie wykonał. Cały jego "czas pracy" (od godz. 8 do godz. 16) został bowiem w tej sytuacji zużyty zgodnie z poleceniem przełożonych i za ten czas pracownik otrzyma "zwykłe" wynagrodzenie. Poza tym czasem pracy zaś pracownik pracy nie wykonywał. W szczególności czas zużyty na podróż między godz. 16 a godz. 22 nie był już "czasem pracy" tego pracownika i - w razie braku przepisu szczególnego - nie byłoby podstaw do wypłacenia takiemu pracownikowi z tego tytułu dodatkowego wynagrodzenia (tak SN w ww. wyroku z 27.X.1981 r.).

Zatem odbywanie podróży służbowej poza normalnym czasem pracy jest dodatkową i nieodpłatną niedogodnością dla pracownika. Dlatego też niekiedy pracodawcy, pod wpływem pracowników, wprowadzają w układach zbiorowych pracy lub regulaminach wynagradzania dodatkowe wynagrodzenie za czas spędzony w podróży służbowej odbywanej poza godzinami ustalonymi jako czas pracy.

Prawo do odpoczynku

Ustalając czas odbywania podróży służbowej należy także pamiętać o prawie pracownika do odpoczynku. Według bowiem art. 132 § 1 k.p., pracownikowi przysługuje zasadniczo w każdej dobie prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Normę tę winni mieć na uwadze pracodawcy przed dopuszczaniem pracownika do pracy po powrocie z podróży służbowej. Powinni bowiem sprawdzić, czy upłynął ten czas i dopiero po jego upływie dopuścić pracownika do pracy. Podkreślić bowiem należy, że jeśli czas spędzony w drodze z delegacji narusza ustaloną w Kodeksu pracy normę 11 godzin nieprzerwanego wypoczynku na dobę, to wówczas pracownikowi należy się dzień wolny lub dodatkowe wynagrodzenia. Tak też wskazywał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23.VI.2005 r. (II PK 265/04 M.Prawn. 2005/14/668).

Ryszard Sadlik
źródło: http://e-rachunkowosc.pl/artykul.php?view=566

Rozwiązanie umowy o prace wysłane listem poleconym

2007-08-16T06:53:00.001-07:00

Wysłałem oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę pracownikowi listem poleconym. Z jakim dniem dochodzi do rozwiązania tego stosunku pracy?

Zgodnie z art. 300 kp, w sprawach nieuregulowanych w kodeksie pracy znajdują odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego. Rozwiązanie umowy o pracę jest złożeniem oświadczenia woli. Kwestię składania oświadczeń woli innej osobie i ich skuteczność reguluje art. 61 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią.

W myśl tego przepisu, oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę jest oświadczeniem pracodawcy skierowanym do pracownika i staje się skuteczne z momentem dojścia tego oświadczenia do pracownika w taki sposób, że mógł się zapoznać z jego treścią.

Najlepiej zatem oświadczenie takie wysłać listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. Data odbioru listu poleconego będzie datą rozwiązania umowy o pracę.

Należy zwrócić uwagę, że uporczywe nieodbieranie przez pracownika przesyłki złożonej w urzędzie pocztowym nie stanowi przeszkody do uznania, że oświadczenie pracodawcy nie doszło do pracownika w taki sposób, że mógł on zapoznać się z jego treścią. W takim przypadku oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę staje się skuteczne z upływem terminu odbioru przez pracownika przesyłki ponownie awizowanej, gdyż pracownik miał możliwość zapoznania się z treścią przesyłki, jednakże świadomie tego nie uczynił. Odmienna sytuacja może występować, gdy pracownik przebywał w tym czasie poza swoim miejscem zamieszkania (np. w szpitalu) i dlatego nie mógł odebrać oświadczenia. Dlatego dla stwierdzenia konkretnej daty, w której doszło do rozwiązania stosunku pracy należy spadać każdorazowo okoliczności danej sprawy.

źródło: http://prawo.money.pl/porady-prawne/porady/prawo-pracy/artykul/rozwiazanie;umowy;o;prace;wyslane;listem;poleconym,179,0,190899.html

Podanie o pracę

2007-08-12T03:26:00.001-07:00

Podanie o pracę, powinno być napisane jasno i krótko. Jeżeli napisane jest na komputerze należy pamiętać o własnoręcznym podpisie pełnym imieniem i nazwiskiem.
Podanie o pracę powinno zawierać:

Imię i nazwisko Miejscowość i datę
Adres

Imię i nazwisko adresata
Pełna nazwa firmy
Adres

Treść

Zdanie wprowadzające np. Zwracam się z uprzejmą prośbą o przyjęcie mnie na stanowisko .......................
Jeżeli masz doświadczenie zawodowe na podobnym stanowisku to zaznacz to.
Podaj przyczyny chęci pracy na tym stanowisku.
Zakończ np. Liczę na pozytywne załatwienie mojej prośby

Własnoręczny podpis

Załączniki: np. życiorys

źródło: www.czerniceborowe.pl/gci/Pliki/Poradnik.doc

List motywacyjny

2007-08-11T06:49:00.000-07:00

List motywacyjny musi zachęcić potencjalnego pracodawcę do zaproszenia kandydata na rozmowę kwalifikacyjną. Powinien więc przekonać go, że ta właśnie osoba idealnie nadaje się do pracy w firmie.

List musi być krótki, przemyślany i konkretny

# Najlepiej, żeby zajmował jedną czwartą strony podaniowej.

# W żadnym wypadku nie można w nim powtarzać tego, co już znalazło się w CV. Zresztą generalnie nie jest wskazane podawanie zbyt dużej ilości informacji.

# Nie powinno się też używać ogólnikowych określeń. Nie wystarczy napisać, że jest się komunikatywnym i przedsiębiorczym - trzeba jeszcze to poprzeć konkretnymi przykładami z dotychczasowej pracy zawodowej.

# Niewybaczalne są pomyłki w nazwie stanowiska, o które kandydat się ubiega, i wszelkiego rodzaju błędy (np. ortograficzne).

# List powinien być napisany na komputerze, chyba że firma wyraźnie zażyczy sobie sporządzonego odręcznie.

List do agencji i list do pracodawcy

Wiele osób zapomina, że inny powinien być list kierowany do potencjalnego pracodawcy, inny do agencji doradztwa personalnego. Przyszły pracodawca chce poznać konkretne doświadczenie pracownika, doradca personalny również jego oczekiwania wobec własnej kariery.

Odpowiedź na ogłoszenie

Do konkretnego pracodawcy najczęściej wysyła się aplikację w odpowiedzi na ogłoszenie o pracę. Dlatego już na początku listu trzeba się odnieść do treści oferty, potem podkreślić swoje umiejętności i predyspozycje, czyli wszystkie cechy potrzebne do wykonywania obowiązków. Należy też napisać o doświadczeniach zgodnych z tymi wymaganymi od potencjalnego pracownika. W takim liście motywacyjnym należy po prostu przedstawić siebie jako najlepszego kandydata na dane stanowisko.

Bez związku z ogłoszeniem

Listy motywacyjne wysyłane bez związku z ogłoszeniem wyglądają zupełnie inaczej. Należy w nich wyjaśnić, dlaczego akurat tą firmą jesteśmy zainteresowani, co na jej temat wiemy i w jakim dziale chcielibyśmy pracować. Koniecznie trzeba dodać informacje na temat własnego doświadczenia i posiadanych predyspozycji do wykonywania określonej pracy.

List do agencji

Jeszcze inaczej pisze się listy kierowane do agencji doradztwa personalnego. Powinny one zawierać przede wszystkim informacje na temat oczekiwań wobec przyszłej pracy i planowanej ścieżki kariery. Należy wyjaśnić, jakie stanowisko i jaka branża najbardziej nam odpowiada. Jeśli np. do tej pory pracowaliśmy w finansach, a chcielibyśmy się zająć marketingiem, to koniecznie musimy o tym napisać. Im więcej takich informacji, tym większe szanse na otrzymanie odpowiedniej oferty.

Takie ukierunkowanie jest naprawdę bardzo ważne, ponieważ pozwala szybko i właściwie zaklasyfikować zgłoszenie w bazie danych i potem skierować tę aplikację do odpowiedniego pracodawcy.

Joanna Niedziela
źródło: http://praca.gazeta.pl/gazetapraca/1,74866,799906.html

Jak napisać życiorys?

2007-08-10T01:07:00.000-07:00

Krok 1

Siadając przed pustą kartką z zamiarem opisania swoich dotychczasowych zmagań z życiem, trzeba na początek zdać sobie sprawę z tego, jaki jest prawdziwy tego cel. A więc PO CO chcesz pisać o sobie.
· Może dla przyszłych pokoleń? – wybierz wtedy lepiej formę pamiętnika.
· Żeby nie zapomnieć? – pisz krótkie notki w terminarzu.
· Żeby ewentualnie usatysfakcjonować Komisję Śledczą? – j.w., ale nie zapominaj o dokładnych godzinach i zamów sobie billingi żeby Komisja nie musiała czekać na informacje od operatora.
A jeśli chcesz znaleźć pracę napisz życiorys.

Krok 2
Szukasz zatrudnienia i wiesz już, że podstawowym dokumentem wymaganym przez ewentualnych pracodawców jest ŻYCIORYS. Masz teraz kilka możliwości:
· poświęcić około 20 minut na spisanie tego, co wydaje Ci się, powinno znaleźć się w życiorysie.
· pogrzebać w starych papierach, bo może przestawiły Ci się wyrazy w nazwie wydziału, na którym studiowałaś/eś.
· wpisać „CV” w wyszukiwarce, ściągnąć formularz z netu i ułatwić sobie robotę.
I dobrze. Zrób to wszystko, tylko zastanów się DO KOGO piszesz swój życiorys.

Jeśli odpowiesz, że „do pracodawców”, to w zasadzie nie bardzo zależy Ci na tym, co i gdzie będziesz robić. Napisz więc życiorys najlepiej jak umiesz, zrób tysiąc kopii, roześlij w cały świat i czekaj. Cierpliwie czekaj. Idź może na grzyby. Albo na ryby. Przejedź się koleją transsyberyjską w tę i z powrotem. I co? Nic? Zrób tysiąc kopii…

Nie chcę wcale powiedzieć, że zarzucenie wszystkich pracodawców świata swoimi aplikacjami nie zaowocuje wspaniałą propozycją pracy. Może nawet się zdarzyć, że zaproszenie będzie czekać już za trzy dni lub ktoś zadzwoni do Ciebie, gdy będziesz w drodze do Irkucka. Jeśli jednak masz choć mętne pojęcie o tym co chcesz robić i gdzie pracować, to usiądź i zastanów się raz jeszcze.

Więc jednak zależy Ci na czymś konkretnym. Powiedzmy w miarę konkretnym. Znajdujesz odpowiednie ogłoszenia w gazetach, w necie, przez znajomych, czy wręcz wynajdujesz firmy, choć nie dają znaku, że kogoś potrzebują. Równocześnie znasz swoje możliwości i wiesz, do czego możesz pretendować.
Tu dopiero zaczynają się schody. Tu powinien spotkać Cię Pan Stres. Bo po drugiej stronie pisatiela swoje miejsce zajął czitatiel. I jeśli chcesz dostać pracę, tego czitatiela musisz usatysfakcjonować.

Krok 3
Zanim zastanowimy się JAK napisać, żeby była szansa na pozytywną reakcję, kilka uwag:
· wymarzony pracodawca dostaje zapewne codziennie kilka aplikacji z życiorysami, a jeśli prowadzi rekrutację – być może setki.
· osoba rekrutująca poświęca około 10 sekund na decyzję o dalszym losie Twojego CV. Przez 10 sekund całe Twoje życie jest w jej rękach, wisi na włosku i spada: na biurko, do segregatora lub do kosza…
· zazwyczaj nie masz pewności, kto czyta Twój życiorys (kierownik, kadrowa, a może asystentka prezesa?).

Biorąc powyższe pod uwagę trzeba dojść do wniosku, że poprawna odpowiedź na pytanie JAK? nie może być ścisła. Przecież na co innego zwróci uwagę specjalista z firmy rekrutacyjnej, kadrowa z 20-letnim stażem, różanolica asystentka i kierownik, który obawia się konkurencji każdego, kto zna więcej angielskich słówek niż tylko Metro Goldłyn i Majer. Pewności być nie może, ale można zwiększyć swoje szanse licząc na to, że statystyczna większość ludzkości opiera się na przyzwyczajeniach i konwenansach.

ZASADY OGÓLNE – łamać nie warto
· czytelnie – 10 sekund to za mało, żeby odcyfrowywać „co autor miał na myśli”, a więcej nie dostaniesz,
· przejrzyście – wyraźny podział tematyczny (np. doświadczenie zawodowe, wykształcenie) i informacje w punktach – łatwiejsze do czytania są hasła i równoważniki niż złożone zdania.
· sprawdź błędy – możesz trafić na językowego purystę (nie wybaczy) lub na osobę ortograficznie dysfunkcyjną (nie zauważy różnicy ale nie będzie się czepiać).
· zwięźle – 10 sekund wystarczy najwyżej na przejrzenie 2 stron.

UWAGI DO FORMY I TREŚCI
· Nagłówek. Możesz wybierać pomiędzy np. „Życiorys” a „Curriculum vitae”. Przydatne żeby zrównoważyć formę graficzną, szczególnie jeśli dalszy ciąg wydaje się ubogi i dół kartki pozostaje pusty. Jeśli decydujesz się na „Curriculum…” zajrzyj na wszelki wypadek do słownika łacińskiego. W gruncie rzeczy, o tym, że mamy do czynienia z życiorysem powinniśmy być przekonani na pierwszy rzut oka – po co więc używać zbędnych słów.
· Imię i nazwisko. Koniecznie! Ewentualnie: nazwisko i imię – ale taka kolejność sztywna jest jakaś i niepolska.
· Dane do kontaktu. Musisz dać pracodawcy szansę, by mógł Cię odnaleźć. Podaj telefon, e-mail. Niekoniecznie adres zamieszkania – po co ma mieć wątpliwości, czy nie będziesz się spóźniać do roboty skoro mieszkasz 30 kilometrów od firmy?
· Pozostałe dane osobowe (wiek, status rodzinny, liczba dzieci). Szukasz pracy, nie propozycji matrymonialnych. Skoncentruj się na tym, czym pracodawcę zachęcisz. Nie dawaj powodów do zastanowienia, czy masz zbyt mało lat (brak doświadczenia), czy zbyt dużo (mała kreatywność, brak elastyczności), czy posiadasz potomstwo (brak czasu na pracę po godzinach), czy też nie (pewnie zaraz się zjawi i dopiero będzie!). Przeciwdziałaj dyskryminacji ze względu na wiek i na płeć. Chyba, że koniecznie chcesz się pochwalić…
· Zdjęcie. Ryzykujesz. Nie wiadomo, czy czytający wolą brunetki (brunetów), czy blondynów (blondynki). A może to właśnie ta osoba, na którą wpadłaś trzy dni temu w supermarkecie i rozbiłaś jej jajka w koszyku! Zobaczy zdjęcie, rozpozna, powiesi na drzwiach i będzie celować rzutkami. Albo wręcz przeciwnie. Bezpieczniej nie załączać nawet gdy proszą. Jest wtedy powód, żeby zadzwonić do firmy i pod pretekstem „to ja doniosę” umówić się na wizytę. Może nawet rozmowę kwalifikacyjną.

Proszę się skoncentrować, bo przechodzimy właśnie do części najważniejszej. Ta część życiorysu ma przekonać pracodawcę, że jesteś osobę, której potrzebuje.
· Doświadczenie zawodowe. Jeśli jakieś już posiadasz, a twoja historia układa się w logiczny ciąg, opisz ją w porządku odwrotnym niż chronologiczny (od ostatniego miejsca pracy do początków kariery). Z datami (wystarczy rok, ewentualnie miesiąc), nazwą firmy (jeśli adres to tylko miasto), nazwą stanowiska i opisem. W opisie musi znaleźć się to, co najatrakcyjniejsze z punktu widzenia pracodawcy. Zamiast przepisywać zakres obowiązków warto pochwalić się osiągnięciami i uwypuklić zakres odpowiedzialności. Jeżeli znajdujesz się na początku zawodowej drogi skup się na Umiejętnościach i Osiągnięciach.
· Osiągnięcia. To ważny punkt przede wszystkim dla tych, którzy: szukają pracy pierwszy raz bądź po dłuższej przerwie, często zmieniali profil zawodowy, mieli „przerwy w życiorysie”. Zamiast rozpoczynać od dat koncentrujemy się na faktach. Opis, co „zorganizowałaś, usprawniłaś, wdrożyłaś, udoskonaliłaś…”. Nie musisz podawać dat ani miejsca zatrudnienia (możesz to zrobić w następnym punkcie, mniejszym drukiem). Stawiasz się w ten sposób w świetle niezależnego specjalisty, który radzi sobie w każdych warunkach i otoczeniu.
· Umiejętności. Tutaj osoby doświadczone zamieszczają dodatkowe informacje (w Polsce przydają się nawet tak banalne, jak obsługa komputera czy prawo jazdy)a ci, którzy nie zdążyli jeszcze nabyć doświadczenia opisują swoje mocne strony. Umiejętności nie muszą być jeszcze sprawdzone, ale warto wiedzieć, jakimi faktami możemy je poprzeć w rozmowie z potencjalnym pracodawcą. Np. umiejętność prowadzenia spraw kadrowych – „ukończyłam kurs…; umiejętność organizacji spotkań i konferencji – „uczestniczyłam w zorganizowaniu międzynarodowej konferencji naukowej na uczelni, byłam odpowiedzialna za…”.
Opracowując tę najważniejszą część życiorysu, pamiętaj, że każdy posiada jakieś doświadczenia, osiągnięcia, umiejętności. Trzeba umieć odnaleźć je we własnej przeszłości a potem odpowiednio je opisać. Praca charytatywna, wolontariat, staż to także doświadczenie – mimo, że nie masz na nie „papierów” i nie otrzymywałaś wynagrodzenia. Do osiągnięć dopisz „nadzór logistyczny nad organizacją zjazdu rodzinnego” a do umiejętności „znajomość języków, umiejętności interpersonalne i negocjacyjne”, przecież czytasz H. Pottera w oryginale, lubisz rozmawiać z ludźmi a Twoje rady pomogły rozwiązać niejedną kłótnię, która mogła skończyć się rozwodem.
· Wykształcenie. Jeśli dopiero dostałaś dyplom wyda Ci się, że od niego powinno się zacząć. W szarej rzeczywistości edukacja schodzi jednak na trochę dalszy plan. Popytaj ilu spośród znajomych pracuje w wyuczonym zawodzie (o ile szkoła taki zawód dała), w jakim stopniu wykorzystują w pracy szkolną wiedzę a ile musieli się nauczyć potem? Bardziej wnikliwie powinni zająć się tym punktem osoby starające się np. o stanowisko naukowe na uniwersytecie.
· Kursy i szkolenia. O stanowiska od asystentki w górę ubiegają się życiorysy, z których przynajmniej 90% ma tytuł magistra, albo i dwa. Dla niejednego pracodawcy cenniejsze będzie CV choćby ze „średnim”, ale popartym dodatkową kierunkową wiedzą zdobytą poza głównym nurtem systemu edukacji. Student ekonomii czy zarządzania rozpoznaje dokument księgowy po tłustym napisie „FAKTURA VAT”, a sprzedawczyni z kiosku umie obsługiwać kasę fiskalną…
· Języki obce. Jeśli słabe, zostaw w umiejętnościach. Może jednak warto stworzyć odrębny punkt? Może umieścić je na bardziej poczesnym miejscu?
· Zainteresowania. Dużo mówią o człowieku, ale potraktuj je hasłowo – nie mogą przytłoczyć doświadczenia czy umiejętności. Nie wymyślaj takich, które ładnie brzmią, ale się na nich nie znasz. Jeśli wpiszesz „malarstwo” nie zdziw się, jeśli przyszły kierownik zapyta: „czy uważa pani, że w przypadku Śniadania na Trawie realistyczna konwencja Śniadania została zaburzona ekspresjonistycznym spożyciem Trawy, przez co tekstylne postacie ułożone horyzontalnie obserwują rubensowski naturyzm wertykalnych widziadeł?”.
· Referencje. ?????????????????
· „Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych zawartych w mojej ofercie pracy dla potrzeb niezbędnych do realizacji procesu rekrutacji (zgodnie z Ustawą z dnia 29.08.97 roku o ochronie danych osobowych DzU nr 133 poz. 883)” – małą czcionką, na dole, jeśli wymagają i jeśli starczy miejsca.

źródło: http://www.blog.lodz.pl/blog.nsf/0/51D257FCCDA43470C1256E5C00481272?OpenDocument

Curriculum Vitae

2007-08-08T12:53:00.000-07:00

Informacje ogólne
CV to wizytówka przyszłego pracownika, dokument, w którym umieszczamy nasze dane osobowe, informacje na temat wykształcenia, kursów, umiejętności, zainteresowań, karierze zawodowej (ewentualnej). Należy mieć świadomość, że osoby odpowiedzialne za rekrutację poświęcają ok. 20 sec na przeczytanie naszego curriculum vitae. W jaki sposób zainteresować potencjalnego pracodawcę naszą osobą? Jak napisać cv, aby pracodawca zwrócił właśnie na nie uwagę? Jak powinno wyglądać cv idealnego pracownika? Czym się „pochwalić”, co wyróżnić, jakich błędów nie popełniać? Informacje na ten temat i wiele innych związanych z tematyką pracy zawiera ten poradnik.

Idealne CV

* Do cv zawsze dołączamy list motywacyjny, chyba, że w ogłoszeniu jest zaznaczone inaczej.
* Przyjęło się, że dane jakie zamieszczamy w cv powinny mieścić się na jednej stronie. Jeżeli jednak jest ich więcej, należy kontynuować na następnej kartce, nie na obu stronach tej samej kartki
* Do drukowania wybieramy papier biały, dość gruby, taki aby się łatwo nie zaginał. Gotowe CV wkładamy w odpowiednią koszulkę, wcześniej nie zaginając
* CV ma być przejrzyste i schludne. Informacje, na które chcemy zwrócić szczególną uwagę pracodawcy możemy wyróżnić pogrubioną czcionką.
* Do CV możemy dodać zdjęcie, niekiedy jest to wyraźna prośba pracodawcy. Powinna być to fotografia taka jak do dowodu osobistego, bądź innego dokumentu. Niedopuszczalnym jest dołączanie zdjęcia z wakacji lub luźnego spotkania ze znajomymi. Jeżeli dołączasz zdjęcie luzem pamiętaj o jego podpisaniu.
* Unikaj błędów stylistycznych, ortograficznych i logicznych. Nie trzeba chyba nikogo przekonywać do tego, że wszystkie informacje zamieszczane w CV powinny być prawdziwe.
* Jeżeli podajemy adres e-mail postarajmy się, aby nie był to adres w sytlu wampirek@... Profesjonalnie wyglądają aliasy pocztowe z imieniem i nazwiskiem np. Adam_nowak@...
* Pisząc CV należy zwrócić uwagę, o jakie stanowisko się ubiegamy i skonfrontować nasze umiejętności z wymaganymi/preferowanymi przez pracodawcę. Wybieramy te, które nie kolidują z cechami idealnego pracownika na dane stanowisko.
* Najważniejsze atuty przemawiające na naszą korzyść przedstawiamy na początku, mamy wówczas pewność, że zostaną przeczytane.
* Wygląd CV jest kwestią naszej wyobraźni i gustu, winna być jednak zachowana przejrzystość. Jeżeli ubiegamy się o pracę jako grafik komputerowy możemy pokusić się o małą ekstrawagancję i już w dokumentach aplikacyjnych pokazać nieco naszych umiejętności.

źródło: http://www.praca.info/cv/

Rozmowa kwalifikacyjna

2007-08-07T03:50:00.000-07:00

Rozmowa kwalifikacyjna jest najpopularniejszą metodą oceny kandydatów do pracy. Nie ma pracodawcy, który zrezygnowałby z tej metody poznania przyszłych pracowników. Każdy, kto starał się o pracę, wie jak ważnym momentem w całej procedurze rekrutacji jest rozmowa kwalifikacyjna. Każdy kandydat wielokrotnie zadawał sobie pytania: Jak przygotować się do rozmowy kwalifikacyjnej? Co zrobić aby dobrze wypaść?
Jak przebiega rozmowa kwalifikacyjna?

Rozmowa kwalifikacyjna nie jest po prostu spotkaniem pracodawcy z ewentualnym przyszłym pracownikiem. Przeprowadzana jest w celu sprawdzenia kwalifikacji i umiejętności kandydata (kryteria oceny). Można spodziewać się więc, że osoba przeprowadzająca wywiad zadawała będzie pytania sprawdzające kryteria oceny i zainteresowana będzie faktami potwierdzającymi kwalifikacje i umiejętności kandydata. W zależności od tego jak złożone kryteria będą oceniane, rozmowa może trwać od ok. 20 minut do ponad godziny. Może się również zdarzyć, że pracodawca zaplanuje serię kilku kolejnych rozmów kwalifikacyjnych z osobami, których zadaniem będzie sprawdzenie odrębnych kryteriów. W praktyce bardzo często rozmowa kwalifikacja najpierw prowadzona jest przez specjalistów z działu personalnego, a potem przez osobę której podlegać będzie dane stanowisko. Oprócz pytań, których celem jest sprawdzenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych, pracodawcy analizują życiorys zawodowych kandydata, wyjaśniając na czym polegają jego doświadczenia zawodowe, uzupełniając brakujące informacje lub wyjaśniając niezrozumiałe, czy nie do końca jasne fakty.

Jakie pytania zadają najczęściej pracodawcy?

Większość pytań zadawanych w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej dotyczy sytuacji zawodowej kandydata. Doświadczenie pokazuje, że stosunkowo rzadko pracodawcy analizują sytuację rodzinną kandydata. Robią to przeważnie tylko wtedy gdy może mieć ona duży wpływ na pracę zawodową (konieczność częstych wyjazdów, praca w delegacjach itp.). Praktyka pokazuje również, że pracodawcy nie zadają kandydatom pytań dotyczących ich światopoglądu, poglądów politycznych, społecznych czy religijnych. Może się natomiast zdarzyć, że w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej zadawane będą pytania dotyczące zainteresowań, czy planów zawodowych i życiowych.
Najczęściej w rozmowie kwalifikacyjnej poruszane są następujące tematy:
- historia zatrudnienia (kolejne miejsca pracy – informacje o firmach i zajmowanych stanowiskach),
- wykonywane zadania i obowiązki,
- osiągnięcia zawodowe i najważniejsze sukcesy,
- przyczyny zmiany miejsca pracy,
- oczekiwane wynagrodzenie,
- czas konieczny na podjęcie nowej pracy (termin wypowiedzenia),
- plany zawodowe i rozwojowe,
- przebieg edukacji i plany szkoleniowe.

Jak przygotować się do rozmowy kwalifikacyjnej?

Przygotowując się do rozmowy kwalifikacyjnej pamiętać należy, że osoby które ją przeprowadzają, poszukują informacji pozwalających sprawdzić to, czy kandydat spełnia określone kryteria selekcji. W tym celu zadają pytania sprawdzające wiedzę i umiejętności zawodowe kandydatów oraz analizują życiorys zawodowy. Dobre przygotowanie do rozmowy kwalifikacyjnej wymaga dwóch rzeczy: zrozumienia tego jakie kryteria będą sprawdzane oraz dokładnej autoanalizy własnej kariery zawodowej. Jeśli pracodawca poszukuje osób samodzielnych i posiadających doświadczenie w sprzedaży, należy zastanowić się jakie fakty z mojego życiorysu zawodowego wskazują, że spełniam te wymagania (jestem samodzielny i posiadam doświadczenie w sprzedaży) i na nich skoncentrować się w rozmowie kwalifikacyjnej. Należy przy tym pamiętać, że skuteczna strategia przekazywania tych informacji, polega na podawaniu faktów z własnej kariery zawodowej – wnioski powinien wyciągać sam prowadzący. Przystępując do rozmowy kwalifikacyjnej należy również przemyśleć kwestie związane z oczekiwanym wynagrodzeniem. Pytanie to zadawane jest w każdej rozmowie kwalifikacyjnej. Najlepsza strategia odpowiedzi polega na uzasadnieniu własnych oczekiwań w oparciu o zewnętrzne obiektywne czynniki (aktualne zarobki, płaca na rynku itp.).

Można sformułować trzy podstawowe zasady odpowiadania na pytania: koncentracja na faktach, szczerość, gotowość do udzielania wyjaśnień. Ich przestrzeganie jest podstawowym elementem skutecznej autoprezentacji.

Jakie pytania zadać pracodawcy?

Rozmowa kwalifikacyjna jest dla osoby poszukującej pracy szansą na poznanie swojego ewentualnego przyszłego pracodawcy. W procesie rekrutacji także ona podejmuje decyzje o tym, czy podjąć pracę w nowej firmie. Warto zadbać o to, by decyzja ta była świadoma i przemyślana. W trakcie rozmowy kwalifikacyjnej można zadawać pracodawcy wszystkie pytania, które pomogą zrozumieć na czym polegają obowiązki związane z danym stanowiskiem oraz to w jakim kontekście wykonywana będzie praca.
Najczęściej warto zadawać następujące pytania:
- zadania i obowiązki związane ze stanowiskiem,
- miejsce w strukturze organizacji (pion, dział itp.)
- komu podlega stanowisko?; ewentualnie - jakie stanowiska są mu podporządkowane?
- czy stanowisko już istniało w strukturze organizacyjnej, czy jest dopiero tworzone?
- ile jest stanowisk podobnych?
- jakie są możliwości awansu i rozwoju?
- jaka jest sytuacja firmy: pozycja na rynku, wielkość zatrudnienia, obroty, główni konkurenci.

Tekst powstał przy współpracy:
http://www.ipk.com.pl
Robert Świerzyński,
Dyrektor ds. Doradztwa i Szkoleń
źródło: http://www.praca.egospodarka.pl/5859,Jak-przygotowac-sie-do-rozmowy-kwalifikacyjnej,1,46,1.html

Jak telefonować szukając pracy?

2007-08-06T15:37:00.000-07:00

Szukając pracy będziesz telefonował:
- do zakładu pracy, by dowiedzieć się jakie są losy twojego podania o pracę, odpowiedzieć na ogłoszenie prasowe, umówić się na spotkanie.
- do biur i agencji personalnych by zgłosić swoja kandydaturę do banku informacji lub uzyskać informację o firmach.
Powinieneś zatem zastanowić się czym jest rozmowa telefoniczna?

Rozmowa telefoniczna – to portret Twojego głosu i obraz twego języka, jakim posługujesz się.

PAMIĘTAJ!
od pierwszej rozmowy telefonicznej pracujesz na Twój wizerunek dlatego do takiej rozmowy musisz się przygotować.

Oto kilka wskazówek jak przygotować się do rozmowy telefonicznej w sprawie pracy.

Kiedy dzwonić i jak dzwonić?

Najlepiej dzwonić rano. Omijaj pory posiłków (10 – 11 drugie śniadanie; 13:30 – 15:00 – obiad) oraz ostatnie pół godziny przed zakończeniem urzędowania. Pozwoli Ci to uniknąć złego humoru Twego rozmówcy.
Rozmowa nie powinna trwać długo, zarezerwuj odpowiednią ilość czasu, dzwoń w takim momencie kiedy masz pewność, ze nikt Ci nie przerwie.
Dzwoń z miejsca, gdzie nie ma hałasu. Pozwoli Ci to uniknąć niemiłych uwag ze strony rozmówcy, ponadto możesz nie rozumieć tego co mówi do ciebie rozmówca.

Nim zatelefonujesz:
- miej pod ręką ogłoszenie prasowe
- kartkę i długopis
- kalendarz, terminarz
- nazwisko osoby lub nazwę działu
- pytania, które chcesz zadać
- bądź przygotowany na pytania dotyczące Ciebie, Twoich umiejętności, powodu dla którego interesuje Cię ta praca
- wypisz wymagania stawiane przez pracodawcę
- wypisz wymagania „ukryte”, które pracodawca może Ci postawić

W czasie rozmowy:
* miej pod ręką swój życiorys
* poproś o osobę lub dział, z którym chcesz rozmawiać
* przedstaw się
* podaj stanowisko, którym jesteś zainteresowany
* odpowiadaj na podane pytania pełnym zadaniem
* mów wyraźnie
* pytaj śmiało
* ustal spotkanie – zanotuj datę. Miejsce, nazwisko osoby do której masz się zgłosić

Jak rozpocząć rozmowę:
- przywitaj się
- przedstaw się (nazwisko i imię)
- jeżeli osoba, która odebrała telefon nie podała nazwy firmy, upewnij się, że jest to ta do której chciałeś zadzwonić
- podaj krótko powód twego telefonu
- poproś osobę, z którą chcesz rozmawiać (gdy, np. telefon odbierze sekretarka)
- w przypadku nieobecności osoby do której chcesz zadzwonić zapytaj się kiedy możesz zadzwonić raz jeszcze
- jeżeli oferta jest nieaktualna zapytaj czy masz szansę w przyszłości, czy możesz zadzwonić za jakiś czas, czy możesz przesłać podanie

Uśmiechaj się – to słychać także przez telefon!

PAMIĘTAJ !
• Przedstaw się i powiedz w jakiej sprawie dzwonisz
• Wytrwaj – chcesz czekać
• Pozostaw pracodawcy czas na zastanowienie, np. kiedy mógłbyś ponownie zadzwonić
• Staraj się o uzgodnienia
• Skończ uprzejmie, np. dziękuję za rozmowę

źródło: www.czerniceborowe.pl/gci/Pliki/Poradnik.doc

Umowa na zastępstwo

2007-08-06T05:17:00.000-07:00

Umowa na zastępstwo nie stanowi nowego rodzaju umowy o pracę. Umowa o pracę może być zawarta na czas nieokreślony, określony, lub na czas wykonywania określonej pracy, a każda z nich może być poprzedzona umową na okres próbny. Umowa na zastępstwo jest pewnym typem umowy na czas określony. Oznacza to, że stosuje się do niej wszelkie zasady dotyczące zawierania i rozwiązywania tych umów z wyjątkiem dotyczącym zakresu ochrony stosunku pracy.

Termin końcowy umowy na zastępstwo może być oznaczony konkretną datą lub poprzez wskazanie okoliczności którj zaistnienie spowoduje rozwiązanie umowy.

Umowa na zastępstwo i umowa na czas określony różnią się zakresem ochrony stosunku pracy zatrudnionych na ich podstawie kobiet w ciąży. W przypadku umowy na zastępstwo nie stosuje się bowiem przepisów gwarantujacych przedłużenie umowy o pracę do dnia porodu, gdy termin zakończenia umowy przypada po upływie trzeciego miesiąca ciąży. Rozwiązuje się z upływem czasu na jaki była zawarta.

Wcześniejsze rozwiązanie tej umowy jest jest możliwe:

* za porozumieniem stron
* bez wypowiedzenia
* za dwutygodniowym wypowiedzeniem jeżeli w umowie została zawarta odpowiednia klauzula (dotyczy to umów zawartych na dłużej niż 6 miesięcy)

źródło: http://www.praca-umowy.jrr.pl/umowa-na-zastepstwo.html

Umowa na okres próbny

2007-07-31T02:46:00.000-07:00

Umowa na czas próbny może być podpisana przed zawarciem każdej z umów. Czas trwania okresu próbnego został przez kodeks pracy określony precyzyjnie: dwa tygodnie dla większości pracowników oraz trzy miesiące dla pracowników zatrudnionych na stanowiskach samodzielnych, kierowniczych i związanych z odpowiedzialnością materialną. Umowa na okres próbny może poprzedzać każdą inna umowę o prace, może być jednak zawarta tylko raz z tym samym pracodawca. Jej celem jest sprawdzenie pracownika pod katem przydatności do wykonywania powierzonych obowiązków przez dłuższy czas. Gdy kandydat się sprawdzi, zwykle po umowie na okres próbny zawiera się umowę na czas nie określony. Nie ma jednak przeszkód, aby wówczas podpisać którąś z umów terminowych. Okres próbny nie może przekraczać trzech miesięcy. Umowa na okres próbny generalnie wygasa z upływem terminu, do którego ja zawarto. Można ja jednak wypowiedzieć. Wypowiedzenie wynosi 3 dni robocze przy okresie próbnym nie przekraczającym dwóch tygodni, dłuższym niż dwa tygodnie - tydzień, trzymiesięcznym - dwa tygodnie. Pracodawca nie może ciężarnej wypowiedzieć ani rozwiązać umowy na okres próbny trwający dłużej niż miesiąc. Ponadto taka umowa ulega przedłużeniu do dnia porodu, jeżeli koniec okresu próbnego przypada po upływie 3 miesiąca ciąży. Z kolei umowa na okres próbny, której termin upływa po powołaniu pracownika do czynnej służby wojskowej, uważa się za umowę na czas nie określony.
Umowy na okres próbny nie zawiera się z młodocianymi.

źródło: http://www.prawo.waw.pl/praca.php?go=p2#4

Umowa na czas wykonania okreslonej pracy

2007-07-30T14:26:00.001-07:00

Z treści umowy wynika, że pracodawca przyjmuje pracownika na czas trwania konkretnej pracy. Umowa nie precyzuje daty jej zakończenia. Przykładem takich umów są prace sezonowe. Jest to więc rodzaj terminowej umowy o prace, której czas trwania wyznacza okres niezbędny do wykonania czynności, do których pracownika zatrudniono. Umowa na czas wykonania określonej pracy wygasa z momentem wykonania pracy w niej określonej. Generalnie nie można jej wiec wypowiedzieć. Może to zrobić każda strona za dwutygodniowym wypowiedzeniem tylko w dwóch sytuacjach:
- upadłości lub likwidacji firmy,
- redukcji personelu z przyczyn dotyczących zakładu pracy.
Osobie zatrudnionej na umowie na czas wykonania określonej pracy przysługują uprawnienia takie same, jak pozostałym pracownikom. Na przykład: mają prawo do urlopu, a przepracowany czas wlicza się im do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze i emerytalne. Jeżeli umowa trwała tylko część roku (np. praca została wykonana po kilku miesiącach), to wówczas za ten rok pracownikowi przysługuje urlop proporcjonalny.

źródło: http://www.prawo.waw.pl/praca.php?go=p2#4

Umowa na czas określony

2007-07-25T06:08:00.000-07:00

Umowa na czas określony charakterystyczną cechą tej umowy jest podanie przez strony w treści umowy konkretnej daty jej rozwiązania. Może być zawarta na dowolny okres, np. na dwa dni, jak również i na dwa lata, gdyż ustawodawca nie zawiera żadnych ograniczeń. Jest to rodzaj umowy terminowej. Kończy się wraz ze wskazanym w niej terminem lub innym zdarzeniem (musi być ono pewne i obiektywne, nie może wiec zależeć od woli osoby trzeciej). Umowa na czas określony ulega rozwiązaniu z upływem okresu, na który ja zawarto.
Umowę w zastępstwie można zawrzeć tylko na czas z góry określony, obejmujący okres usprawiedliwionej nieobecności zastępowanego pracownika. Nie można zastąpić pracownika nieobecnego z przyczyn nieusprawiedliwionych. Z zastępcą można najpierw podpisać umowę na okres próbny, nie dłuższy niż 3 miesiące. Jeśli umowa ta ma trwać dłużej niż 6 miesięcy, dobrze jest zastrzec w niej możliwość rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem. W przeciwnym razie wypowiedzenie takiej umowy nie jest możliwe.
Od 29 listopada 2002 pracodawca może zawierać z ta sama osoba umowy o prace na czas określony bez żadnych ograniczeń.
Ostatnia nowelizacja Kodeksu pracy, wprowadzona ustawą z 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( DzU nr 213, poz. 2081), zmieniła brzmienie nieobowiązującego jeszcze przepisu art. 251 k.p.Zasada trzeciej umowy na czas nieokreślony została zachowana. W nowym stanie prawnym została ona zapisana w § 1 tego przepisu, który stanowi, iż zawarcie kolejnej umowy o pracę na czas określony jest równoznaczne w skutkach prawnych z zawarciem umowy o pracę na czas nieokreślony, jeżeli poprzednio strony dwukrotnie zawarły umowę o pracę na czas określony na następujące po sobie okresy, jeśli przerwa między rozwiązaniem poprzedniej a nawiązaniem kolejnej umowy o pracę nie przekroczyła 1 miesiąca.
Istotne jest, że z dniem 1 maja 2004 r. nastąpi, w odniesieniu do wszystkich umów o pracę na czas określony, swoiste wyzerowanie. Jako pierwsza, w rozumieniu art. 251 k.p., będzie liczona umowa zawarta po tym terminie.

Nowelizacja Kodeksu pracy z 26 lipca 2002 r. wprowadziła w art. 25 § 1 nowy rodzaj umowy o pracę umowę na zastępstwo, dotyczącą zatrudnienia nowego pracownika, w zastępstwie innego, który aktualnie jest nieobecny w pracy z usprawiedliwionych powodów (np. długotrwała choroba, urlop macierzyński albo wychowawczy). Zastosowanie zasady trzeciej umowy na czas nieokreślony wobec pracowników zatrudnionych na podstawie takich umów nowy przepis art. 251 § 3 pkt 1 k.p. definitywnie wyłącza. Ponadto pkt 2 powyższego paragrafu stwarza możliwość prowadzenia znacznie elastyczniejszej polityki zatrudnienia przez pracodawców, którzy funkcjonują na rynku sezonowo lub zatrudniają w pewnych okresach większą liczbę pracowników na zasadach pracy dorywczej.
Jak widać zamiast na podstawie umowy o pracę na czas określony, opłaca się pracownika zatrudnić na podstawie umowy na zastępstwo. Wprawdzie przy obu tych umowach pracownik objęty jest obowiązkowo ubezpieczeniami społecznymi oraz obowiązkowo ubezpieczeniem zdrowotnym (czyli płatnik składek pokrywa ze swoich środków za niego część składek na ubezpieczenie społeczne), to jednak umowa na zastępstwo jest bardziej korzystna dla pracodawcy. W umowie o zastępstwo strony określają dzień rozpoczęcia pracy. Natomiast automatycznie rozwiązuje się ona w dniu powrotu do firmy zastępowanego pracownika. Pracodawca nie musi jej więc wcześniej wypowiadać. Jeżeli jednak nie jest zadowolony z zatrudnionego na zastępstwo pracownika, to może go wcześniej zwolnić rozwiązując umowę za wypowiedzeniem. Każda taka umowa może zostać rozwiązana za wypowiedzeniem, a okres wypowiedzenia wynosi 3 dni robocze, bez względu na to, na jak długi okres została zawarta. Nie trzeba przy tym uzasadniać z jakiego powodu nastąpiło wypowiedzenie. Pracownikowi nie przysługują też dni wolne na poszukiwanie pracy nawet wówczas, gdy wypowiedzenia dokonał pracodawca.
Gdy w firmie zachodzi konieczność zastąpienia nieobecnego pracownika, to często opłaca się bardziej zatrudnić pracowników tymczasowych niż zawierać umowy o pracę na zastępstwo. Ta forma zatrudnienia w sposób dosyć istotny powoduje zminimalizowanie kosztów zatrudnienia w firmie, ponieważ pracodawca unika wydatków związanych z tzw. kosztami pracy (np. nie ponosi kosztów badań lekarskich). Nie odprowadza też składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne pracowników tymczasowych.

źródło: http://www.prawo.waw.pl/praca.php?go=p2#4

Umowa o pracę na czas nieokreślony

2007-07-24T13:49:00.001-07:00

Umowa o pracę na czas nieokreślony nie zawiera w swej treści daty ani terminu rozwiązania umowy, dopóki nie nastąpi wypowiedzenie albo wygaśnięcie z innych przyczyn. Umowę o prace na czas nie określony można wypowiedzieć. W oświadczeniu o wymówieniu trzeba podać jego przyczynę. Okresy wypowiedzenia wynoszą:
- 2 tygodnie - jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy,
- miesiąc - co najmniej 6 miesięcy,
- 3 miesiące - co najmniej 3 lata.
Musi zostać zawarta na piśmie w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach i określać: strony umowy, rodzaj umowy, miejsce wykonywania, wysokość wynagrodzenia, datę rozpoczęcia pracy, datę zawarcia umowy (może to być ta sama data), wymiar czasu pracy (np. cały etat, pół etatu). Muszą ją podpisać obie strony.
Integralną część tej umowy może stanowić np. umowa o sposobie korzystania z samochodu służbowego, o odpowiedzialności materialnej, o zakazie podejmowania działalności konkurencyjnej.

źródło: http://www.prawo.waw.pl/praca.php?go=p2#4

Rodzaje umów o pracę

2007-07-24T02:15:00.000-07:00

Kodeks pracy wymienia następujące rodzaje umów o pracę:

* umowa na czas nieokreślony
* umowa na czas określony
* umowa na czas wykonywania określonej pracy
* umowa na czas próbny
* dodatkowo pracodawca może zawierać tzw. umowę na zastępstwo; nie jest to jednak nowy rodzaj umowy o pracę, a typ umowy na czas określony

Tylko umowa na czas nieokreślony jest umową bezterminową. Pozostałe zawiera się na określony czas.

Określenie terminu, na jaki umowy mogą być zawarte, może nastąpić przez wskazanie:

* konkretnej daty, w której umowa rozwiąże się
* okresu, przez jaki ma trwać umowa
* jakiegoś zdarzenia przyszłego, powodującego rozwiązanie umowy

Jeżeli z umowy nie wynika, że została zawarta umowa terminowa, należy przyjąć, że zawarto umowę na czas nieokreślony.

źródło: http://www.praca-umowy.jrr.pl/rodzaje-umow.html

Umowa o pracę

2007-07-23T01:59:00.000-07:00

Umowa o pracę jest dwustronną czynnością prawną. W wyniku jej zawarcia pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy pod jego kierownictwem w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca do zatrudnienia pracownika za wynagrodzeniem.

Zgodnie z art. 29 Kodeksu Pracy, umowa o pracę powinna być zawarta na piśmie. Nie oznacza to jednak, że umowa zawarta ustnie jest nieważna. W przypadku niezachowania formy pisemnej, pracodawca zobowiązany jest potwierdzić pracownikowi na piśmie, nie później niż w ciągu 7 dni od dnia rozpoczęcia pracy rodzaj umowy i jej warunki.

Umowa zawarta ustnie lub w sposób dorozumiany np. przed dopuszczeniem pracownika do pracy jest ważna. Niedopełnienie przez pracodawcę tego obowiązku stanowi wykroczenie przeciwko prawom pracownika i jest zagrożone karą grzywny.

Z treści umowy o pracę powinno wynikać jakiego rodzaju umowę strony zawarły. Należy także okreśłić warunki, na jakich została zawarta a w szczególności:

* miejsce pracy i miejsce jej wykonywania oraz termin rozpoczęcia pracy
* wynagrodzenie odpowiadające rodzajowi pracy

Są to warunki obligatoryjne (obowiązkowe), które muszą być w każdej umowie określone, jednak brak któregoś z elementów nie powoduje, podobnie jak niezachowanie pisemnej formy umowy, nieważność umowy.

Rodzaj pracy to typ czynności składających się na umówioną pracę. Jego określenie w umowie o pracę może nastąpić przez wskazanie jednego z następujących parametrów:

* stanowisko pracy lub pełnionej funkcji, jeżeli są one wyodrębniane w strukturze organizacyjnej zakładu pracy (w jego regulaminie organizacyjnym)
* wykonywanego przez pracownika zawodu lub posiadanej specjalności
* opisanie czynności faktycznych objętych zakresem posiadanej specjalności

Określony w umowie rodzaj pracy nie może być jednostronnie zmieniany przez pracodawcę poprzez dokonanie korekt w tzw. zakresie czynności obowiązującym pracownika.

źródło: http://www.praca-umowy.jrr.pl/

Godziwe wynagrodzenie za pracę

2007-07-21T01:08:00.001-07:00

W artykule zdefiniowano pojęcie godziwego wynagrodzenia oraz dokonano porównania tego określenia w stosunku do stosowanej w polskim prawie pracy instytucji minimalnego wynagrodzenia.

Pojęcie godziwego wynagrodzenia zostało zaczerpnięte z Europejskiej Karty Społecznej z 1961 r., którą Polska podpisała w listopadzie 1991 r., w momencie wstępowania do Rady Europy W myśl postanowień deklaracyjnych Karty, wszyscy pracownicy mają prawo do godziwego wynagrodzenia, zapewniającego wystarczający poziom życia ich samych i ich rodzin.

Uszczegółowieniem tej zasady jest również przyznanie pracownikom prawa do zwiększonej stawki wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, z wyjątkiem sytuacji szczególnych, a także dokonywanie potrąceń z płac tylko w warunkach i granicach przewidzianych w ustawodawstwie krajowym. Nadto, z zagadnieniem tym się łączy również prawo pracowników, zarówno mężczyzn jak i kobiet, do równego wynagrodzenia za pracę jednakowej wartości.

Zgodnie z art.4 Europejskiej Karty Społecznej umawiające się strony zobowiązały się:

*
uznać prawo pracowników do takiego wynagrodzenia, które zapewni im i ich rodzinom godziwy poziom życia;
*
uznać prawo pracowników do zwiększonej stawki wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, z zastrzeżeniem wyjątków w przypadkach szczególnych;
*
uznać prawo pracowników, mężczyzn i kobiet, do jednakowego wynagrodzenia za pracę jednakowej wartości;
*
uznać prawo wszystkich pracowników do rozsądnego okresu wypowiedzenia w razie zwolnienia z pracy;
*
zezwolić na dokonywanie potrąceń z wynagrodzeń tylko na warunkach i w zakresie przewidzianym w ustawodawstwie krajowym lub ustalonym w układach zbiorowych pracy lub w orzeczeniach arbitrażowych.

Wykonywanie tych praw powinno być zapewnione w drodze bądź swobodnie zawartych układów zbiorowych pracy, bądź w drodze prawnie określonych mechanizmów ustalania wynagrodzeń, bądź za pomocą innych środków, odpowiednich do warunków krajowych.

Spośród wymienionych zagadnień Polska nie ratyfikowała zobowiązania w zakresie zapewnienia pracowników wynagrodzenia zapewniającego godziwy poziom życia a pozostałe ustalenia nas wiążą (por. Dz. U. z 1999 r. Nr 8, poz. 67).

Na tle przepisów kodeksu dotyczących wynagrodzenia za pracę można stwierdzić, że ustawodawca nasz nie dostosował przepisów dotyczących wynagradzania za pracę w godzinach nadliczbowych do postanowień Karty. Zapisy Karty pozwalają, co prawda na odstępstwo w zakresie wyjątków w przypadkach szczególnych, ale takiego charakteru nie może mieć praca wykonywana w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Zgodnie z art. 151 § 5 K.p., strony ustalają w umowie o pracę dopuszczalną liczbę godzin pracy ponad określony w umowie wymiar czasu pracy pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy, których przekroczenie uprawnia pracownika, oprócz normalnego wynagrodzenia do dodatku do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 1511§ 1 K.p.

Uregulowanie to tylko pozornie wskazuje na ochronę interesów pracownika. W aktualnej sytuacji zatrudnieniowej, w rzeczywistości pracodawca jest nie tylko silniejszą stroną stosunku pracy, bo ten element ma miejsce zawsze, ale wprost dyktuje warunki zatrudnieniowe.

W konsekwencji, zapis art. 151 § 5 K.p. nie stanowi żadnego zabezpieczenia interesów pracownika. Ponadto, trzeba pamiętać o tym, że Karta zobowiązuje władze krajowe do zagwarantowania jej przestrzegania, co oznacza, że muszą być stworzone takie mechanizmy prawne, które w rzeczywistości pozwolą na wyegzekwowanie jej postanowień.

Nie można się także zgodzić z twierdzeniem, jakoby wyjątek zawarty w Karcie uzasadniał wskazaną w art. 151 § 5 K.p. regulację, ponieważ istniejący stan ewidentnie narusza zasadę równego traktowania w zatrudnieniu, do tego wyraźnie sprecyzowaną w zakresie wynagrodzenia za pracę w art. 292 § 1 K.p.

W konsekwencji uznać trzeba, że ustawodawca dokonuje zapisów sprzecznych ze sobą, nie panując całościowo na kształtem Kodeksu pracy. De lege ferenda, sprawa ta powinna być wyprostowana w nowym Kodeksie pracy, w takim kierunku, aby pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy byli rzeczywiście równo traktowani w zatrudnieniu.

Godziwe wynagrodzenie, oznacza wynagrodzenie zapewniające wystarczający poziom życia, w ten sposób, iż wystarcza ono na zaspokojenie podstawowych potrzeb ekonomicznych, społecznych i kulturalnych pracowników i ich rodzin, w zależności od stopnia rozwoju społeczeństwa, w jakim żyją.

Pojęcie to nie ma charakteru uniwersalnego, lecz będzie uwarunkowane sytuacją ekonomiczną i społeczną kraju. Punktem odniesienia, do określenia godziwego wynagrodzenia może być wynagrodzenie otrzymywane przez największą liczbę pracowników.

Przy tym założeniu, zarobki niższe, odbiegające nadmiernie od tego wynagrodzenia, mogą być uznane jako nie zapewniające godziwego poziomu życia. Rozważania te, jak na razie mają charakter teoretyczny, gdyż Polska nie zobowiązała się do przestrzegania art. 4 pkt 1 Europejskiej Karty Społecznej (por. Dz. U. z 1999 r. Nr 8, poz. 67).

W naszych warunkach zasada godziwego wynagrodzenia za pracę, wprowadzona do art. 13 Kodeksu pracy, nie odzwierciedla jednak znaczenia tego słowa w przepisach prawa europejskiego. Obecnie głównie polega ona na zapewnieniu każdemu pracownikowi płacy minimalnej, należnej za pracę w pełnym wymiarze czasu pracy.

Od dnia 2 czerwca 1996 r. najniższe wynagrodzenia, a obecnie minimalne bez wątpienia dotyczy wszystkich pracodawców, toteż stanowi ono minimalne świadczenia pieniężne na rzecz pracownika, narzucone przez państwo, dążące do powolnego wdrażania zasady godziwego wynagrodzenia.

Realizacja omawianej zasady ma także miejsce w zakresie stanowienia przepisów płacowych dla jednostek sfery budżetowej, które to przepisy mają być konsultowane ze związkami zawodowymi, jak również w ramach zawierania zakładowych i ponadzakładowych układów zbiorowych pracy, których stroną są związki zawodowe.

Ponadto, tworzenie regulaminów wynagradzania, zwłaszcza w tych zakładach, w których funkcjonują związki zawodowe, jest elementem kształtującym odpowiedni poziom płac. Wdrażaniu tej zasady sprzyja również cały system obowiązkowych świadczeń wynagrodzeniowych i pozawynagrodzeniowych przewidzianych w kodeksie i innych przepisach prawa pracy.

Reasumując, ustawodawca nasz zachował się niekonsekwentnie, gdyż z jednej strony w Konstytucji RP nie przewidział zasady godziwego wynagrodzenia (por. art. 66 Konstytucji), a następnie zasadę tę wprowadził do art. 13 K.p., chcąc jakby pozornie udowodnić, że u nas godziwe wynagrodzenie powinno występować. Równolegle obowiązują ustawa o minimalnym wynagrodzeniu przeczy stosowaniu zasady godziwego wynagrodzenia.

W tej sytuacji, wobec naszego członkostwa w UE, wydaje się konieczne dokonanie takich zabiegów legislacyjnych w nowym Kodeksie pracy, aby zasada godziwego wynagrodzenia była w rzeczywistości stosowana i aby to minimalnie godziwe wynagrodzenie zostało poprawnie określone.

źródło: http://prawo-pracy.pl/godziwe_wynagrodzenie_za_prace-a-41.html

Pierwsza praca

2007-07-20T12:39:00.000-07:00

Znalezienie pierwszej pracy wcale nie jest takie trudne. Wystarczy dobre przygotowanie oraz wiedza jak jej szukać. Sposobów na szukanie pracy jest prze ogrom od firm pośrednictwa pracy, Internet, gazety lokalne a skończywszy na poczciwej telegazecie. Lecz czy wysyłanie naszej aplikacji do wszystkich firm w danej ofercie to dobry pomysł? Należy zmienić tok myślenia. Najlepiej wybrać te oferty, które nas interesują oraz postawić sobie za cel znalezienie zatrudniania właśnie tam. Następnie napisać porządną konkurencyjną aplikację oraz dowiedzieć się jak najwięcej o danej firmie. Jeżeli sprawiamy wrażanie osób którym nie można zaufać lub takich które dopiero zaczynają przygodę z pierwszą pracą trudno nam będzie zacząć lecz da się zawsze wykreować nasz nowy wizerunek. Jeśli nasza aplikacja wygląda dosyć marnie, jest krótka, należy w takim wypadku zdobyć jakieś referencje lub napisać o jakichkolwiek doświadczeniach - warto wspomnieć, np. o działalności w harcerstwie, organizacjach studenckich lub charytatywnych. Po takim motywującym do działania wstępie przydało by się przejść do rzeczy. Poniżej opisałem najwygodniejszy sposób szukania pracy jakim jest internet oraz zamieściłem porady jak zdobyć potrzebne kwalifikacje.

:: Jak szukać pracy przez Internet :.

Najlepiej do tego celu użyć wyszukiwarki jaką jest google oraz katalogów stron które będą twoimi podstawowymi narzędziami w poszukiwaniu ofert pracy. Lecz zanim przystąpimy do szukania musimy ustalić schemat, który pozwoli nam na szybsze dotarcie do informacji. W naszym przykładzie przyjmiemy za punkt poszukiwań Warszawę.

* Na początek zlokalizujmy stronę powiatowego urzędu pracy. Wpisujemy w przeglądarce "Wojewódzki Urząd Pracy w Warszawie". Mało na niej ofert lecz każdy urząd przygotowuje swoją stronę i nie mamy na to wpływu czy akurat w naszym mieście będzie ona dobra.
* Następnie wyszukujemy biura pośrednictwa pracy. Najlepiej do tego wykorzystać gotowe bazy danych. Przykładowe znajdują się w dziale Pośrednicy pracy.
* Następnym krokiem będzie wyszukanie ofert pracy na własną rękę. Do tego celu możemy skorzystać również z google. Wpiszmy zapytanie "dam pracę warszawa". Możemy także wykorzystać katalog wp który jest bardziej nieomylny. Należy tutaj zwrócić uwagę na daty gdyż niektóre oferty mogą być nieaktualne.

Chcesz wiedzieć więcej - zajrzyj do serwisu 1praca
Serwis rządowego programu Pierwsza praca, który ma w swoim zamierzeniu pomóc w znalezieniu pierwszej pracy. Znajdziesz tam wiele potrzebnych informacji jak i sposoby na zdobycie cennego doświadczenia.
Adres: http://www.1praca.gov.pl

źródło: http://cv.pracanowo.pl/pierwszapraca.php

Praca w wakacje

2007-07-19T02:31:00.000-07:00

Coraz więcej studentów chce jednocześnie uczyć się i pracować. Ci, którzy nie są w stanie pogodzić jednego z drugim, starają się znaleźć zajęcie przynajmniej na wakacje.

Nie chodzi tylko o podreperowanie budżetu, choć to na pewno przekonujący argument, żeby się o nie postarać. Studenci w zasadzie nie mogą pozwolić sobie na wakacyjne nicnierobienie, jeśli chcą po studiach znaleźć ciekawą pracę.

Łatwiej na rynku pracy będzie na pewno tym, którzy będą mogli pochwalić się jakimś doświadczeniem zawodowym – nie musi być koniecznie związane z kierunkiem studiów czy daną branżą. Ważne, żeby praca czy praktyki wymagały od Ciebie konkretnych umiejętności: niezależnie od tego, czy będziesz wolontariuszem na obozie dla dzieci, kelnerem czy praktykantem w dziale obsługi klienta, będziesz mógł/mogła pochwalić się umiejętnością pracy w zespole czy komunikatywnością. Praca w wakacje wymagająca choć trochę więcej niż kserowanie dokumentów to argument na umiejętności organizacyjne, wykazywanie inicjatywy, chęć nauki itd. Oczywiście nie należy przesadzać i naginać faktów, ale z każdej pracy/praktyki można wyciągnąć coś, co zaciekawi przyszłego pracodawcę.

Praktyki

Jeśli dopiero zaczynasz studia, możesz mieć problem z dostaniem się na programy praktyk studenckich w dużych firmach – te zazwyczaj przyjmują studentów ostatnich lat. Spróbuj rozejrzeć się w mniejszych firmach, które być może wcale nie szukają pracownika czy stażysty. Jeśli będziesz wystarczająco przekonujący, zrobisz dobre wrażenie, może ktoś zdecyduje się przyjąć Cię na praktykę. Może nawet będzie skłonny Ci zapłacić – musisz się niestety przygotować na to, że wiele firm nie przewiduje wynagrodzenia. Jeśli jednak uznasz, że doświadczenie z takiej firmy by Ci się przydało, rozważ możliwość popracowania za darmo.

Jeśli jesteś na III, IV lub V roku, możesz spróbować swoich sił w firmach posiadających programy praktyk studenckich. W wielu z nich rekrutacja odbywa się na podobnych zasadach jak do pracy – kandydaci przechodzą testy kwalifikacyjne, rekrutacja składa się z kilku etapów i trwa nawet kilka miesięcy. Dlatego chcąc odbyć praktyki w lecie, zacznij się rozglądać jeszcze zimą. O takie staże ubiega się bardzo dużo kandydatów. Ale warto spróbować, tym bardziej, że korporacje zazwyczaj wynagradzają stażystów, a najlepszym często proponują później zatrudnienie.

Wolontariat

Jeżeli zależy Ci przede wszystkim na zdobyciu doświadczenia, pracy z ludźmi i niesieniu pomocy, a nie na zarobku, wolontariat to coś dla Ciebie. Zorientuj się, jakie organizacje poszukują wolontariuszy – najlepiej jeśli będą działały w obszarze Twoich zainteresowań. Możesz nieść pomoc najbardziej potrzebującym, działać na rzecz osób niepełnosprawnych, dzieci z domów dziecka, ale również zaangażować się w prace biurowe na rzecz organizacji lub promować jej działalność.

Za granicą

Zdobycie doświadczenia za granicą stało się łatwiejsze po wejściu Polski do Unii Europejskiej. Wyjazd „w ciemno” nie jest najlepszym pomysłem – warto poszukać pracodawcy jeszcze w Polsce – np. za pośrednictwem europejskich Służb Zatrudnienia (www.ec.europa.eu/eures/) lub takich portali jak www.pracuj.pl/student – i dobrze przygotować się do wyjazdu (http://pracuj.pl/student-praca-za-granica.htm). Jeśli wolisz mieć wszystko zorganizowane i jesteś w stanie zainwestować w wyjazd w ramach programu, masz do wyboru oferty Work&Travel lub programy praktyk za granicą. Zazwyczaj udaje się zarobić tyle, żeby inwestycja się opłaciła i zwiedzić ciekawe miejsca.

Gdzie szukać

Jeśli nie wiesz dokładnie, co chcesz robić, przejrzyj prasę i Internet – może znajdziesz coś dla siebie. Jeśli zależy Ci na pracy w konkretnej firmie, sprawdź na jej stronie, kogo poszukuje lub sam(a) zgłoś swoją kandydaturę – może Twój zapał zostanie doceniony. Studenci mają też do dyspozycji akademickie biura karier oraz targi pracy organizowane na uczelniach. Możesz także spróbować znaleźć zatrudnienie poprzez agencje pracy tymczasowej lub agencje pośrednictwa pracy za granicą. Te ostatnie muszą figurować w rejestrze agencji zatrudnienia. Sprawdź to koniecznie (najprościej na www.kraz.praca.gov.pl), bo na rynku pojawia się wielu nieuczciwych pośredników. Programy wyjazdowe do pracy typu W&T organizuje wiele biur podróży.

Iza Zbonikowska
Praca i oferty pracy na pracuj.pl

Student tymczasowy - praca tymczasowa dla studentów

2007-07-18T12:17:00.000-07:00

Czy student ma szansę na zatrudnienie za pośrednictwem agencji doradztwa personalnego? Tak, pod warunkiem, że jest to agencja pracy tymczasowej.

Agencje doradztwa personalnego zajmujące się rekrutacją stałych pracowników są zgodne co do tego, że pełen etat i studia dzienne nie wchodzą w grę. Za to agencje pracy tymczasowej mają od studentów bardzo dużo zgłoszeń.

Na stałe na własną rękę

Pracodawcy poszukują za pośrednictwem agencji doradztwa osób dyspozycyjnych, z doświadczeniem, często specjalistów. - Rekrutujemy pracowników na stałe i nie mieliśmy jeszcze takiego przypadku, żeby na etacie został zatrudniony student. Poza tym pracodawcy rzadko poszukują osób bez doświadczenia - mówi Luiza Karp z rzeszowskiego Human Resources Development. Jeżeli jednak czas pracy na danym stanowisku nie jest normowany, szanse studenta wzrastają. - Ostatnio przeprowadzaliśmy projekt rekrutacyjny na stanowiska przedstawiciela handlowego i w jego wyniku zostało zatrudnionych kilku studentów - dodaje. Podobnego zdania jest agencja Staff Office z Krakowa - Studentowi będzie raczej trudno znaleźć pracę za pośrednictwem agencji, chyba, że będzie to agencja specjalistyczna, oferująca pracę tymczasową. - Staff Office zajmuje się rekrutacją głównie specjalistów. Szansę mieliby tu np. studenci wieczorowi i zaoczni starszych lat, posiadający już doświadczenie i mający wiedzę ekspercką, np. w dziedzinie informatyki. Docelowymi klientami takich agencji jak Staff Office są osoby z doświadczeniem.

Tymczasowa na czasie

Sytuacja na rynku pracy tymczasowej przedstawia się wręcz odwrotnie. I to nie tylko ze względu na możliwość dopasowania godzin pracy do obowiązków uczelnianych. Zdaniem Piotra Wysockiego z Adecco, jednej z największych agencji pracy tymczasowej w Polsce, to także świetny start w życie zawodowe. - Warto w ten sposób rozpoczynać karierę. Jaka sytuacja panuje na rynku pracy - wszyscy wiedzą, a praca tymczasowa to relatywnie najprostszy sposób na zdobycie doświadczenia - mówi. - Duża część rekrutowanych osób to studenci ostatnich lat, którzy mają większą swobodę organizacji własnego czasu (pracują do godzin popołudniowych) lub ludzie tuż po studiach. Od tymczasowego zatrudnienia zaczynają też często absolwenci szkół średnich.

Jak zapewnia Wysocki, doświadczenie wcale nie jest warunkiem koniecznym, aby zostać przyjętym. Na początku studenci są angażowani w działach administracyjnych, jako pomoc przy projektach czy w dziale księgowym i nie mają zbyt wygórowanych żądań. - Z naszych doświadczeń wynika, że co prawda nie często, ale zdarza się, że pracownicy są później zatrudniani na stałe, są wdrażani w bardziej zaawansowane obszary działalności firmy - dodaje. A doświadczenie można znaleźć praktycznie w każdej dziedzinie. - Obecnie najbardziej dynamicznie rozwija się w Polsce szeroko pojęta branża motoryzacyjna. Mogę zaryzykować stwierdzenie, że do maja br. w tej branży zatrudniana była co druga osoba znajdująca pracę tymczasową. Poza tym dynamicznie rozwija się telekomunikacja, logistyka i transport, a także branża FMCG. Kandydatów do pracy poszukują także banki oraz instytucje finansowe.

Jak się zgłosić?

Podejmując pracę tymczasową pozostaje się pracownikiem agencji, a nie firmy, dla której wykonuje się pracę. Dlatego wszelkie formalności załatwia się w agencji. Pierwszy etap to rejestracja w agencji i złożenie swojego CV. Niektóre agencje, jak np. opolski Vedior, mogą pomóc w jego napisaniu. Jeśli aplikujemy na konkretne ogłoszenie znalezione na stronie internetowej, należy dołączyć list motywacyjny. Aby jedynie się zarejestrować w bazie danych agencji, należy dołączyć ogólny list motywacyjny wyjaśniający jakiego rodzaju pracy się poszukuje. Adecco przygotowało specjalny formularz, który kandydat może wypełnić również elektronicznie. - Im więcej zawartych w nim informacji, tym lepiej. Zastępuje on CV - kandydat podaje swoje wykształcenie, doświadczenie, umiejętności, a także branże czy zawody jakie go interesują. Pierwszy etap rekrutacji przeprowadza agencja. Niekiedy jest to tylko wstępna rozmowa kwalifikacyjna, ale większe agencje stosują również inne metody weryfikacji kandydatów. - W razie potrzeby badamy ich predyspozycje za pomocą tzw. testów Xpert. Sprawdzamy w ten sposób np. znajomość języka, umiejętność pracy z klawiaturą, a nawet zdolności manualne czy rozróżniania kolorów (ważne przy stanowiskach produkcyjnych - np. przy produkcji komponentów samochodowych). Wkrótce kandydaci będą przechodzili również testy psychologiczne, nad którymi pracujemy - mówi Piotr Wysocki. W zależności od potrzeb rekrutacyjnych firmy, agencja wysyła na końcowe rozmowy kilka, kilkanaście, a niekiedy i kilkadziesiąt osób. Ostateczna decyzja zależy zawsze od firmy, dla którego będziemy wykonywać daną pracę.

źródło:://praca.money.pl/wiadomosci/artykul/student;tymczasowy;-;praca;tymczasowa;dla;studentow,117,0,136309.html

Praca sezonowa

2007-07-18T05:27:00.000-07:00

Możliwość znalezienia pracy sezonowej latem jest większa niż kiedykolwiek indziej. Wzrasta też jej popularność wśród pracodawców. Są oni zainteresowani taką formą pracy, bo pozwala im rozwiązać okresowe problemy z zatrudnieniem w czasie urlopów. Praca sezonowa może być wykonywana w wielu formach. Jeżeli pracodawca zawrze z pracownikiem umowę o pracę sezonową na czas określony lub na czas wykonywania pracy, wówczas pracownik będzie korzystał z wszystkich przywilejów wynikających z kodeksu pracy. Będzie musiał również wypełniać obowiązki z niego wynikające.

Na umowę o pracę

Co to jest praca sezonowa, tego kodeks pracy nie definiuje. W związku z tym pracodawca, zatrudniając pracowników sezonowych na podstawie umowy o pracę, nie może traktować ich gorzej niż innych pracowników zatrudnionych na podstawie umowy terminowej. Nie może więc np. zwolnić się wobec nich z pewnych obowiązków, które ma jednocześnie wobec innych pracowników. Jeżeli wykonywana praca ma charakter sezonowy, dorywczy, pracodawca nie musi - zawierając z taką osobą trzecią umowę o pracę - zatrudnić jej na stałe.

Pracodawca jest jednak zobligowany do skierowania takiego pracownika na wstępne badania lekarskie albo inne badania sanitarno-epidemiologiczne, jeżeli wymaga tego charakter zatrudnienia. Do obowiązków pracodawcy należy także przeszkolenie go w zakresie BHP, wydanie mu odzieży i obuwia roboczego, a także zapewnienia mu środków ochrony indywidualnej - o ile przewidują to przepisy prawa pracy lub zakładowe.

Pracownik sezonowy musi także poznać regulamin pracy w danej firmie oraz być poinformowany o występowaniu ryzyka zawodowego. W ciągu 7 dni od zawarcia z nim umowy o pracę pracodawca musi poinformować go na piśmie o tym, ile godzin na dobę i tygodniowo będzie pracował, a także jak często będzie mu wypłacane wynagrodzenie, ile dni urlopu mu przysługuje i jaka jest długość okresu wypowiedzenia. Pracownik powinien także wiedzieć, w jaki sposób ma potwierdzać przybycie do pracy i obecność w niej, a także to, czy będzie pracować w nocy.

Pracodawca w ciągu 7 dni musi także zgłosić pracownika sezonowego do ubezpieczenia zdrowotnego i ubezpieczeń społecznych. Jeśli pracownik sezonowy powiadomi go o pozostawaniu w rejestrze bezrobotnych, pracodawca musi w ciągu 5 dni od zawarcia z tym pracownikiem umowy o pracę, powiadomić właściwy powiatowy urząd pracy o zatrudnieniu tej osoby.
WAŻNE Do pracowników zatrudnionych sezonowo zastosowanie mają te same zasady, co do osób zatrudnionych na umowę o pracę.
Na umowę zlecenia

Pracodawca może zatrudnić pracownika sezonowego na podstawie umowy cywilnoprawnej, np. zlecenia. Zmniejszy to jego obowiązki wynikające z kodeksu pracy. Nie może jednak wtedy ingerować w sposób wykonania powierzonych takiemu pracownikowi zadań.

Zleceniobiorca jako pracownik sezonowy nie podlega kontroli ze strony zleceniodawcy. Zleceniobiorca nie ma pewnych uprawnień, jakie przysługują osobie zatrudnionej na podstawie umowy o pracę. Przede wszystkim nie ma prawa do urlopu wypoczynkowego. Ponadto w takim przypadku pracodawca nie jest zobligowany osiągnięciem przez pracownika sezonowego - zleceniobiorcę pełnoletności. Zleceniobiorcą może być bowiem osoba fizyczna, także małoletnia, która ukończyła 13 rok życia (za zgodą jej opiekuna ustawowego).

Pracodawcy muszą jednak - zatrudniając na umowę zlecenia pracowników sezonowych - zapewnić im bezpieczne i higieniczne warunki pracy. W tym zakresie mają takie same obowiązki, jakie muszą wypełnić wobec osób pozostających z nimi w stosunku pracy.

Jako pracownik tymczasowy

Pracodawcy, by nie ponosić zbytnich kosztów rekrutacji i zatrudnienia pracownika sezonowego, mogą go także wypożyczyć z agencji pracy tymczasowej. Możliwość taką daje im ustawa z dnia 9 lipca 2003 r.

To agencja, a nie pracodawca, rekrutuje i zatrudnia pracownika tymczasowego. ona też odpowiada za zgłoszenie go do ubezpieczeń społecznych i zdrowotnego, a także za skierowanie go na badania wynikające z przepisów medycyny pracy, oraz za przygotowanie i przechowywanie dokumentacji pracowniczej. Do niej ponadto należy naliczanie takiemu pracownikowi i wypłacanie mu wynagrodzenia za pracę.

Pracownik tymczasowy, który ma wykonywać w danej firmie prace sezonowe, nie będzie mógł tego robić dla pracodawcy użytkownika, który w okresie ostatnich 6 miesięcy poprzedzających przewidywany termin rozpoczęcia wykonywania pracy tymczasowej przez pracownika tymczasowego wypowiedział własnym pracownikom stosunki pracy lub rozwiązał te stosunki na mocy porozumienia stron w ramach zwolnień grupowych z przyczyn niedotyczących pracowników. Ponadto taki pracownik nie może wykonywać pracy na rzecz pracodawcy użytkownika, jeśli:
* ma wykonywać prace szczególnie niebezpieczne,
* ma wykonywać pracę na stanowisku pracy, na którym, w okresie ostatnich 3 miesięcy poprzedzających przewidywany termin rozpoczęcia wykonywania pracy przez pracownika tymczasowego, był zatrudniony pracownik pracodawcy użytkownika, z którym został rozwiązany stosunek pracy z przyczyn niedotyczących pracowników.
* jest jednocześnie zatrudniony przez pracodawcę użytkownika na podstawie umowy o pracę,
* pracownik pracodawcy użytkownika, na którego stanowisku pracownik tymczasowy ma wykonywać pracę, uczestniczy w strajku.

Podstawa prawna
• Art. 22 art. 25, art. 251, art. 29, art. 94 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).
• Art. 734-751 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 z późn. zm.).
• Ustawa z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (t.j. Dz.U. nr 166, poz. 1608 z późn. zm.).

Źródło: Gazeta Prawna Nr 140/2006 z dnia 2006-07-20

Praca za granicą ale jaka?

2007-07-16T05:38:00.000-07:00

Bardzo wiele osób spośród moich znajomych wyjechało za granicę. Reprezentują różne zawody, grupy wiekowe i są w różnych krajach. Porównanie ich losów jest bardzo pouczające.

Prawie wszyscy wyjeżdżali na tak zwany żywioł. Na przykład, ktoś z ich znajomych przekazał informację, że znalazł pracę, ile może zarobić i żeby przyjeżdżać. To już wystarczało często do rzucenia wszystkiego, zebrania dostępnych pieniędzy lub pożyczenia i wyjazd. Bez znajomości języka, przepisów, realiów życia. Dobrze, jeśli znajomy podał prawdziwe informacje, jakaś praca rzeczywiście czekała i był dostępny kąt do spania.

Często było również tak, że skrzykiwało się kilka osób i wyjeżdżali na zasadzie, że jeśli innym się udało, to im też musi. Praktycznie bez znajomości warunków w kraju, do którego się przenosili i z kiepską lub prawie żadną znajomością języka.

Tym, którzy tak postąpili, różnie się ułożyło. Niewielka część musiała wrócić ze znikomym zarobkiem, a nawet w czterech przypadkach z długami. Najlepiej powodzi się tym, którzy choć trochę znali język i są dobrzy w tym, co robią. Ale poza jednym wyjątkiem, wszyscy wpadli w pułapkę sytuacji. Typowy wyścig szczurów. Mają najniższe lub prawie najniższe stawki, nie mają czasu na rozwój, naukę języka, poznawanie możliwości, jakie stoją przed nimi otworem. Mieszkają w fatalnych warunkach, ciułają grosz do grosza, a przebywając w zamkniętym polskojęzycznym otoczeniu, nie uczą się języka nawet biernie. Ale mają możliwość odłożenia pieniędzy i pewność pracy, co prawda kiepskiej, ale i tak kilka razy wyżej płatnej niż w Polsce. Trzymają się przez to kurczowo tego, co osiągnęli, nie próbując szukać nowych możliwości.

Przytoczę tu przykład pracowników budowlanych w Anglii. Nie mając karty CSCS i będąc zwykłymi pracownikami najemnymi, nieznającymi języka i przepisów, zarabiają minimalne stawki. Są wynagradzani tak jak praktykanci, niezależnie od ich kwalifikacji. A wystarczyłoby kilka dokumentów, znajomość języka i przepisów, aby to zmienić. W budownictwie nawet brak języka nie jest w tym przeszkodą. Wystarczy, że jeden z brygady potrafi się porozumieć i zna wymagania. A niektóre dokumenty od niedawna można wyrobić sobie już w Polsce.

Jeszcze więcej można zarobić jako firma, a nie jako pracownik najemny. Podam tu dwa bardzo pouczające przykłady.

Dwaj moi koledzy, niezależnie od siebie, wyjechali około roku temu do Holandii. Obaj w średnim wieku, ze średnim wykształceniem, bez znajomości holenderskiego i z bardzo słabym angielskim.

Holandia otworzyła możliwość pracy dla Polaków dopiero niedawno. Jeden z nich mając to na uwadze, zarejestrował w Polsce wszechstronną firmę usługową. Załatwił sobie NIP europejski. Przetłumaczył dokumenty na język angielski. Wielkim ułatwieniem w pierwszych dniach jego pobytu w Holandii, był znajomy ze sportu, którego gościł kiedyś w Polsce. Z tego powodu znajomy znał trochę język polski i chciał się dogadywać. Pomógł mu w rozmowach z dużymi firmami i gościł u siebie w początkowym okresie. Dzięki temu, kolega mógł już po tygodniu podpisać kontrakt z firmą remontującą fabryczne dachy, jako polski podwykonawca. W końcu był przecież firmą, z ważnym NIP UE. Jako firma dostał stawkę 32euro brutto za godzinę pracy pracownika, czyli jego. Właściciel firmy nie jest ograniczony czasem pracy i innymi przepisami, które dotyczą pracowników. Mógł, dzięki temu, pracować zawsze, kiedy chciał i pogoda na to pozwalała. A chciał dużo.

Przebywając w otoczeniu tylko Holendrów, nauczył się biernie języka, który szlifował jeszcze dodatkowo na kursach weekendowych. Ostatnio zarejestrował firmę w Holandii, zlikwidował polską i zmienił ordynację podatkową. Stać go na zatrudnienie biura do prowadzenia jego księgowości. Do tej pory jako firma polska, wykonująca usługę za granicą, rozliczał się w Polsce. Jest wiarygodnym partnerem dla firm holenderskich, dzięki świetnej opinii. Ale nadal współpracuje z pierwszą. Dużo zarabia i ma sporą zdolność kredytową. Kupił ostatnio duży dom do remontu, na kredyt oczywiście. Po wyremontowaniu, część zamierza sprzedać, co zwróci mu koszty. Resztę zostawia dla siebie i dla pracowników.

Myślicie, że to wszystko o nim? Aby zmniejszyć koszt remontu, a była to straszna ruina, dogadał się ze znanymi jeszcze z Polski Ukraińcami, założył dla nich firmę w Holandii i zapewnił mieszkanie, w zamian za pomoc przy remoncie. Ponieważ znał ich z pracy w Polsce, mógł spokojnie polecić ich usługi znajomym firmom, dzięki czemu dostali intratny kontrakt. Obie strony są bardzo zadowolone. Kolega nic nie zapłacił za robociznę przy remoncie, a Ukraińcy mają gdzie mieszkać, mają wsparcie językowe, są właścicielami holenderskiej firmy, zarabiają bardzo dobrze i cała Europa stoi przed nimi otworem. Polacy, których zna kolega, nie byli zainteresowani.

Drugi z kolegów wyjechał w tym samym czasie. Ponieważ zna kilku Polaków, którzy są tam od dawna, nie miał problemów z mieszkaniem. Zatrzymał się u nich. Znajomi skontaktowali go z firmą, która załatwiła mu zezwolenie, pracę i koszarowe mieszkanie z innymi Polakami. Kolega zarabia 7 euro na godzinę. Z tego musi zapłacić mieszkanie, dojazdy do pracy i utrzymać się, oraz zapłacić podatki, które przy tych zarobkach nie są duże. Możliwości pracy w nadgodzinach ma ograniczone. Odłożył niewiele. Przebywając i pracując z rodakami, praktycznie nie zna holenderskiego, ani żadnych przepisów. Z warunków umowy między Polską i Holandią, o unikaniu podwójnego opodatkowania wynika, że powinien dopłacić sporą kwotę fiskusowi w Polsce. Sporo wyższą, niż odłożył. Mimo, że sytuacja, w jakiej się znalazł nie podoba mu się, boi się wrócić do Polski, bo po prostu go na to nie stać. Zaklęty krąg.

Tak niewiele trzeba zrobić, aby poprawić swój los i wyrwać się z wyścigu szczurów. Ale najpierw trzeba pomyśleć, przygotować się, a potem to wykonać.

Zwykły pracownik, bez znajomości języka i przepisów, bez przygotowanej organizacji pobytu, zarabia minimalne stawki i jest wykorzystywany na wszelkie możliwe sposoby. Smutne jest to, że najczęściej Polacy, którym się powiodło i potrafią działać skutecznie w danym kraju, są tymi, którzy często najbardziej wykorzystują swoich rodaków. Jesteśmy chyba jedynym narodem, którego przedstawiciele nie wspierają się wzajemnie.

Przy znajomości języka, przepisów, możliwości i znajomościach jest już dużo lepiej. Można wtedy być samozatrudnionym.

Jeszcze lepiej założyć firmę usługową, ale do tego trzeba być dużo lepiej przygotowanym i mieć z góry zapewnioną pracę. W tym przypadku nadal jednak jesteśmy usługodawcami.

Wyższym stopniem jest bycie jednocześnie usługodawcą i usługobiorcą.

--
Piotr Waydel
źródło: http://wwww.artelis.pl/artykul-981,20,114.html

Praca i pojęcia z nią związane

2007-07-15T13:00:00.000-07:00

Praca to miara wysiłku włożonego przez człowieka w wytworzenia danego dobra.

Najczęściej wyrażana jest ona w roboczogodzinach. Praca jest jednym z trzech czynników produkcji – pozostałe dwa to ziemia (ekonomia) oraz kapitał. W niektórych teoriach ekonomicznych praca nazywana jest kapitałem ludzkim, co czasami oznacza również zdolności posiadane przez siłę roboczą. Jeżeli ludzie wykonujący pracę są do niej dobrze przygotowani i posługują się zaawansowaną technologią, wtedy uzyskują dużą wydajność pracy. Mogą te same dobra wykonać szybciej i lepiej.

W ujęciu Smitha praca całego narodu odpowiada współczesnej kategorii produktu krajowego brutto. Definicja ojca współczesnej ekonomii podkreśla, że bogactwo społeczeństwa rodzi się z wykonywanej przez jego członków pracy. Jednak praca każdego człowieka może zostać źle spożytkowana, co owocuje niską wydajnością pracy. Pracownicy źle zorganizowani muszą włożyć dużo więcej wysiłku niż ci lepiej zorganizowani, aby wytworzyć te same dobra.

We współczesnych społeczeństwach pracę wykonują:

* przedsiębiorcy,
* pracownicy najemni.

Pracodawca działa na własny rachunek. Zwykle jest posiadaczem swojego warsztatu pracy. Wchodzi w bezpośrednie relacje z klientami, którym oferuje wytworzone przez siebie towary lub usługi. W przedsiębiorstwach rodzinnych pracę oprócz właściciela znajdują członkowie jego rodziny. W spółkach obowiązki dzieli między siebie kilka osób, związanych ze sobą wspólną własnością warsztatu pracy.

Przedsiębiorca musi się zwykle wykazać wielką kreatywnością, która pozwala mu na utrzymanie się na rynku w obliczu stale rosnącej konkurencji. Jako przedsiębiorców można traktować osoby wykonywujące wolne zawody (np. adwokatów, artystów, dziennikarzy).

Szczególnym pracodawcom jest państwo. Przedsiębiorstwa państwowe tylko częściowo podlegają regułom gospodarki rynkowej. Relacje pracy są w nich regulowane przez polityków. W niektórych krajach demokratycznych po każdych wyborach politycy umieszczają w przedsiębiorstwach powiązane ze sobą osoby, którym odpłacają się w ten sposób za pomoc w prowadzeniu kampanii wyborczych. Błędy w zarządzaniu państwową firmą prowadzą do trwonienia ludzkiej pracy. Wydajność pracy w przedsiębiorstwach prywatnych jest znacznie wyższa niż państwowych. Prywatyzacja prowadzi do wzrostu wydajności zwiększając bogactwo całego społeczeństwa. Niekiedy towarzyszy jej lokalny wzrost bezrobocia, kiedy w firmie zwalniany jest nadmiar pracowników.

Pracownik najemny nie inwestuje własnego kapitału. W zamian za wykonywaną pracę otrzymuje od przedsiębiorcy wynagrodzenie. Pracodawca i pracownik są od siebie zależni. Ze względu na stopień przygotowania do wykonywania prac na określonym stanowisku roboczym można wyróżnić pracowników:

* wykwalifikowanych – posiadających właściwe przygotowanie teoretyczne i praktyczne,
* przyuczonych – posiadających pewne umiejętności wykonania prac (np. stażyści, uczniowie),
* niewykwalifikowanych – nie mających właściwego przygotowania do wykonania konkretnych prac.

Każdej osobie wykonującej pracę należy się za nią godziwe wynagrodzenie. Jeżeli jest ono wypłacane okresowo, to określa się je jako płacę (potocznie "pensja"). Często koszt pracy podaje się jako koszt roboczogodziny. W przypadku edukacji jednostką bywa czasami godzina lekcyjna (45 min).

Relacje między pracodawcą i pracownikiem określa sytuacja na rynku pracy. Przy dużym bezrobociu pracodawcy mogą rabunkowo wykorzystywać pracowników dyktując im bardzo niskie wynagrodzenia, za cięższą pracę. W takiej sytuacji przedsiębiorcom nie opłaca się inwestowanie w nowoczesne technologie zwiększające wydajność pracy.

Jeżeli na rynku brakuje pracowników, przedsiębiorcy muszą o nich zabiegać proponując im dodatkowe korzyści. Wydajność pracowników zależy od motywacji, która może zostać zwiększona dzięki odpowiednim systemom wynagradzania lub przez marketing wewnętrzny (np. budowę kultury korporacyjnej). Zastosowanie nowoczesnych technologii może zwiększyć wydajność pracy (np. automatyzacja produkcji). Nie jest to możliwe, bez podniesienia kwalifikacji pracowników przez inwestycje w edukację.

Termin siła robocza oznacza potencjalne zdolności i umiejętności ludzi do wykonywania pracy produkcyjnej i nieprodukcyjnej, natomiast praca jest formą wykorzystania siły roboczej. W zależności od wykonywanej działalności pracownicy realizują swoje zadania przez cały rok, bądź są zatrudniani sezonowo (np. w rolnictwie i budownictwie).

Zespoły pracowników mogą być zorganizowane w formie grup lub brygad. Grupy są to zespoły pracowników wykonujących tę samą pracę. Brygady są jednostkami wyodrębnionymi organizacyjnie w ramach przedsiębiorstwa i mają stały skład osobowy, w tym własne kierownictwo, na stałe przydzielone narzędzia pracy i przydzielone określone zadania produkcyjne. W brygadzie są pracownicy o różnych kwalifikacjach, jest w niej podział pracy oraz zróżnicowane wynagrodzenie, którego wysokość może być uzależniona od funkcji spełnianej przez pracownika, jego kwalifikacji, a także stopnia trudności i ilości wykonanej pracy.

Najszerszym pojęciem dotyczącym organizacji siły roboczej w przedsiębiorstwie lub innej jednostce organizacyjnej jest pojęcie załogi, przez którą rozumiemy zespół pracowników związanych z tą jednostką umową o pracę oraz zainteresowanych jej wynikami ekonomicznymi i produkcyjnymi.

źródło:http://pl.wikipedia.org/wiki/Praca_%28dzia%C5%82alno%C5%9B%C4%87_cz%C5%82owieka%29